DAG 17: Museum of wood

De medewerkster van de hostel houdt haar hoofd een beetje scheef, bijt op haar lip en kijkt me heel bedenkelijk aan 'you really want to go there' vraagt ze me wel drie keer. Ze kijkt opnieuw naar haar computerscherm, waarop in voor mij allemaal onbegrijpelijke japanse tekens staan. Ze heeft net alle benodigde data opgezocht. Ze schudt nogmaals haar hoofd, zucht hard en schrijft vervolgens het een en ander voor me op.

Mijn vraag was nog al simpel. Hoe kom ik bij het 'museum of wood' van Tadao Ando, een wereldberoemde japanse architect. Het schijnt hier ergens in deze provincie te liggen, maar dan wel in de middle of nowhere. De medewerkster vertelt me nog dat haar vriend, die ook architect is, onlangs daar wel geweest is, maar dan op de motor, want met het openbaar vervoer gaan is nog al een onderneming: je neemt een paar keer de trein, vervolgens een uurtje met de bus en dan voor het laatste stuk moet je een taxi nemen. Heel even dacht ik eraan om een auto te huren, zou helemaal stoer zijn, maar dan zou ik wel een hele goede kaart moeten hebben, om niet te verdwalen. Nu wil ik helemaal gaan.

Het is 'Zen' zeg ik tegen haar. Het gaat niet om de eindbestemming, maar om de reis. Ze is zo aardig om alle namen van bussen, treinen en bestemmingen in het japans op te schrijven. Gewapend met dit briefje ga ik deze vrijdag op reis. Zodra ik uitstap klamp ik me vast aan een japanner en laat hem het briefje zien en zo gaat mijn reis behoorlijk voorspoedig.

Tot ik aankom in Hachikita-guchi. De plek waar ik een taxi moet vinden voor het laatste stuk. Het museum ligt 4km verder, maar dan wel berg opwaarts. Dus liever een taxi. Er staat een taxi geparkeerd bij de bushalte, maar in de naastgelegen woning is niemand thuis. Het huis ziet er nog al vervallen uit en is omringt met allerlei vuilnis, kapotte wasmachines en andere electrische troep. De chauffeur ligt waarschijnlijk te pitten. Ik probeer een paar inwoners van het dorp aan te spreken, maar die wijzen allemaal naar het vervallen huis als ik om een taxi vraag.

In mijn ooghoek zie ik een tankstationliggen, dus ga het daar maar proberen. Zij kunnen tenminste de taxichaufeur voor mij bellen. Met mijn briefje en wat handgewapper, maak ik hen duidelijk waar ik naar toe moet, maar de taxi is niet te bereiken. Die gast ligt definitief in een coma. Een oplossing is snel gevonden, een medewerkster van de tankstation wil me wel even brengen. Had ik al gezegd dat de mensen hier onvoorstelbaar aardig zijn.

Twee uur later begin ik aan de terugreis. Ik steek gewoon mijn duim op als de eerste minivan langskomt. Deze stopt gelijk. Ik laat hem weer het briefje zien en zeg dat ik naar de busstop van Hachikita wil. De man ziet de rest van de namen op het briefje en zegt dat hij me wel gelijk naar het dichtsbijzeinde treinstation wilt brengen.

Nu nog de fotos van het museum aan de medewerkster van het hostel laten zien. Ff laten zien dat ik het gehaald heb (dankzij haar wel te verstaan)

ik gok: pas op beren!