"Dat kan harder" schalt het opeens over de zweterige zolder in de hippe uitgaanswijk van Seoul, Hongdae. De DJ draait van alles door elkaar, van soulklassiekers tot Greenday, als het refrein maar een hoog meezinggehalte heeft. Op eengeplakt met vooral vrouwelijk schoon sta ik al snel met Su Young mee te brullen en te springen op de volle dansvloer. Dan komt opeens het nummer "I will survive", oorspronkelijk van Gloria Gaynor, maar wij kennen het van de verpletterende verkrachting van de Hermes Houseband, goed voor massa's hossende nederlanders bij ieder schaatsfeest of carnaval. Nu blijkt deze versie ook de dansvloer in hartje Seoul te laten ontploffen. Iedereen staat mee te klappen en te lalala-en op het nummer.
Na 6 dagen klimmen, wandelen, relaxen en een thaise massage in Seoraksan National Park, het mooiste park in Zuid-Korea zijn we beland in Seoul. We zijn hier vnl om vrienden te zien en niet zozeer voor de sightseeing. Dus is het een lange wandeling langs restaurants (tempelfood, enorme krabben, een smurrie van seafood met rode kleur), koffiehuizen, bars en ijssalons!
Hieronder de verhalen en fotos:
Seoraksan National Park.
De eerste dagen van onze huwelijksreis was eigenlijk een familietrip. Ons huwelijk bleek een goede gelegenheid te zijn om weer eens sinds jaren met de hele fanmilie op stap te kunnen gaan. su Young woont natuurlijk in nederland en haar broer is vorig jaar naar Australie verhuist, dus zo snel komen ze inderdaad niet bij elkaar. Eerlijk is eerlijk ik moest wel even slikken toen ik het nieuws (destijds in Japan) hoorde, je verwacht nu eenmaal niet je huwelijksreis met je schoonouders door te brengen, maar ik begrijp dat de familie elkaar inderdaad niet vaak te zien krijgt.
De bestemming is Seoraksan National Park. Dit park, bijna aan de grens met Noord Korea, is een van de mooiste parken van Zuid Korea. Massieve rotsformaties met een wildgroei aan bomen die overal uit de rotsen steken. Su Young wist dat ik hier graag naar toe wilde, omdat ik het op mijn vorige reis helaas moest overslaan, dus boekte ze in de buurt een pension.
De eerste dag blijken mijn schoonouders zich te ontpoppen als ware berggeiten. Mijn schoonmoeder is bergop niet bij te houden, bergaf laat mijn schoonvader zijn hielen zien en verdwijnt op de horizon. Dacht ik na Japan een ware bergkoning te zijn, ik leg het af tegen de doorsnee koreaanse wandeltoerist. Een week later probeert mijn schoonmoeder mij de beginselen van bergbeklimmen tijdens een bergwandeling in Busan bij te brengen. "loop altijd in een s vorm de berg op en af" maar ondanks haar goedbedoelde adviezen puf ik al snel onder haar moordend tempo. Misschien ligt het wel aan mij, want die dag wordt ik links en rechts ingehaald door fluitende bejaarden. Dat ik nooit een volleerd koreaanse wandelaar zal worden, blijkt wel nadat ik met mijn schoonmoeder een fles dongdongju (zoete rijstewijn) leegdrinkt. Waar de echte koreaan zonder probleem verder kachelt, kan ik tijdens de afdaling amper wakker blijven, maar het S wandelen krijg ik door de Dongdongju natiirlijk onder de knie.
De bestemming van de eerste dag in Seoraksan is Ulsan. De enorme pukkel die uit 1 rostmassief bestaat (volgens de gids de grootste van heel Azie). Volgens de legende, riep de schepper alle bergen te samen om de werelds mooiste berg, Geumgangsan (liggend in Noord Korea), te vormen. Ulsan gaf gehoor aan deze oproep, maar had een lange weg vanuit Busan af te leggen. Met zijn trage logge lichaan, was hij niet optijd. Onderweg werd hij verliefd op de prachtige formaties van Seoraksan en besloot hier te blijven. De top is te bereiken door 808 (een heilig boedistisch getal) traptreden te beklimmen. In werkelijkheid blijken het wel wat meer treden te zijn..
Na een fixe wandeling een flinke lunch in "Hoe" of te wel "rawfish town" in Sokcho.
tientallen restaurants op de visafslag gooien letterlijk de springende vissen voor je voeten om je naar binnen te lokken.
Nak-san-sa tempel in Sokcho. Dit legendarische tempel complex is helaas een aantal jaren geleden grotendeels verwost bij een bosbrand. Links bid mijn schoonzus voor haar examens.
Even boven Sokcho kan je ook de indrukwekkende 'DMZ', de 4km brede grens met Noord-Korea, in. Wegens een aantal incidenten ligt de Goseong Unification Oservatory inmiddels wel op een veilige afstand, waardoor het Noord Koreaanse gebied nauwelijks is waar te nemen. Een aantal jaren was het nog mogelijk om vanuit hier om de Geumgang Berg in het noord koreaanse gebied te beklimmen. Deze tocht is recent stil gelegd, na een incident waarbij een koraanse vrouw werd neergeschoten. Op de Observatory kwamen we de heer Choi tegen, die 25 jaar het Zuid Koreaanse leger gediend heeft. Tijdens de koreaanse oorlog lag hij hier gelegerd. Ik kreeg de indruk dat hij terug was op deze speaciale plek om een persoonlijke documentaire te maken. Ik filmde hem terwijl hij rondkeek in het gebied en wees op de speciale plekken. Later stuurde hij mij nog fotos van ijn leger jaren.
Zo lossen wij onze huwelijksproblemen op!
De 3e dag wist ik Su Young, niet zo'n wandelaar als ik, te overtuigen nogmaal te gaan wandelen in Seoraksan. Ik had beloofd niet naar de top van Daecheonbong (de piek van het park te gaan). Al bleef ik natuurlijk 100x zeggen die dag, dat we het makkelijk hadden kunnen halen. Maar met een tocht van 14km langs watervallen en prachtige rotspartijen mag ik niet klagen. Ik moet gewoon nog een keer terug komen.
De kenners van de koreaanse nationale parken herkennen deze beren. Ze waarschuwen je voor gladheid, vallende rotsen, hoogspanning en wat al niet meer.
Het was de dag van de zonsverduistering. Een totale eclips was te zien in het zuiden van Japan (alle boten naar Yakushima waren maanden van te voren volgeboekt). Wij kregen een gedeeltelijke zonsverduistering. Wel te zien, niet te fotograveren. Opvallend is wel dat je voelt dat de intensiteit van de zon afneemt.
versteende mensen?
tientallen eekhoorns onderweg. Eigenlijk mochten we ze niet voeren, maar ze zijn zon onweerstaanbaar grappig.
Su Young voor onze kamer in het traditionele guesthouse in de wijk Buchon, Seoul. Ik houd enorm van deze stijl huizen. Seoul is een drukke stad, maar hier lijkt de tijd stil te staan.
Lunch met Su Jin, een vriendin van Su Young. Vele heerlijke gerechten, zgn tempelfood kwamen voorbij.
Chocolade-ijs-fondue. Wat een geweldige uitvinding! de ijsketen heet Baskin Robbins en is bijna om de 500meter te vinden. Vandaar dat de avondwandeling met Jinyang niet snel ging.
Puchon Fantastic Filmfestival. Op je nuchtere maag naar een 'ik zaag je ledematen met een broodmes af' film. Niet zo zeer goor, wel humoristisch. Het overwegend vrouwelijk publiek zat wel met de vingers in hun oren vanwege het tergend hoge geschreeuw.
Must Love Death van de duitse regisseur Andreas Schaap.
We lieten ons portret tekenen op de ArtFreeMarker in Hongdae. De tekenaar die onsze koosnaampjes aanhoorde: mitchinyang (gek wijf) en mitchinnom (gekke vent) kon niet geloven dat we pas getrouwd waren. Zeker niet toen ik hem complimenteerde met het feit dat hij Su Young zo;n 10kilo lichter had getekend.
Met Jeong Nam op tour in zijn favoriete wijk Bukchon. 's Avonds lieten we ons portret zien en Jeong Nam beweerde dat hij mijn portret ook kon maken. Onder het wakend toeziend oog van Jiyang produceerde hij dezze fraaie tekening. Misschien moet ik wat meer rimples tekenen lachte hij nog toen hij mij de tekening gaf.
Laatste dag in Seoul. Dollen in Ssamzie (isadong)....vandaar mitchinyang en mitchinnom ;)
Mijn laatste cullinaire ontdekking is Popping Sue. Geschaafd ijs met zoete melk, rode bonen, gember, en iets wat ik niet kan thuis vinden, maar het schijnt een combinatie te zijn van vermalen rijst, sesam en zwarte bonen. Yummie!
