DAG 17: Museum of wood

De medewerkster van de hostel houdt haar hoofd een beetje scheef, bijt op haar lip en kijkt me heel bedenkelijk aan 'you really want to go there' vraagt ze me wel drie keer. Ze kijkt opnieuw naar haar computerscherm, waarop in voor mij allemaal onbegrijpelijke japanse tekens staan. Ze heeft net alle benodigde data opgezocht. Ze schudt nogmaals haar hoofd, zucht hard en schrijft vervolgens het een en ander voor me op.

Mijn vraag was nog al simpel. Hoe kom ik bij het 'museum of wood' van Tadao Ando, een wereldberoemde japanse architect. Het schijnt hier ergens in deze provincie te liggen, maar dan wel in de middle of nowhere. De medewerkster vertelt me nog dat haar vriend, die ook architect is, onlangs daar wel geweest is, maar dan op de motor, want met het openbaar vervoer gaan is nog al een onderneming: je neemt een paar keer de trein, vervolgens een uurtje met de bus en dan voor het laatste stuk moet je een taxi nemen. Heel even dacht ik eraan om een auto te huren, zou helemaal stoer zijn, maar dan zou ik wel een hele goede kaart moeten hebben, om niet te verdwalen. Nu wil ik helemaal gaan.

Het is 'Zen' zeg ik tegen haar. Het gaat niet om de eindbestemming, maar om de reis. Ze is zo aardig om alle namen van bussen, treinen en bestemmingen in het japans op te schrijven. Gewapend met dit briefje ga ik deze vrijdag op reis. Zodra ik uitstap klamp ik me vast aan een japanner en laat hem het briefje zien en zo gaat mijn reis behoorlijk voorspoedig.

Tot ik aankom in Hachikita-guchi. De plek waar ik een taxi moet vinden voor het laatste stuk. Het museum ligt 4km verder, maar dan wel berg opwaarts. Dus liever een taxi. Er staat een taxi geparkeerd bij de bushalte, maar in de naastgelegen woning is niemand thuis. Het huis ziet er nog al vervallen uit en is omringt met allerlei vuilnis, kapotte wasmachines en andere electrische troep. De chauffeur ligt waarschijnlijk te pitten. Ik probeer een paar inwoners van het dorp aan te spreken, maar die wijzen allemaal naar het vervallen huis als ik om een taxi vraag.

In mijn ooghoek zie ik een tankstationliggen, dus ga het daar maar proberen. Zij kunnen tenminste de taxichaufeur voor mij bellen. Met mijn briefje en wat handgewapper, maak ik hen duidelijk waar ik naar toe moet, maar de taxi is niet te bereiken. Die gast ligt definitief in een coma. Een oplossing is snel gevonden, een medewerkster van de tankstation wil me wel even brengen. Had ik al gezegd dat de mensen hier onvoorstelbaar aardig zijn.

Twee uur later begin ik aan de terugreis. Ik steek gewoon mijn duim op als de eerste minivan langskomt. Deze stopt gelijk. Ik laat hem weer het briefje zien en zeg dat ik naar de busstop van Hachikita wil. De man ziet de rest van de namen op het briefje en zegt dat hij me wel gelijk naar het dichtsbijzeinde treinstation wilt brengen.

Nu nog de fotos van het museum aan de medewerkster van het hostel laten zien. Ff laten zien dat ik het gehaald heb (dankzij haar wel te verstaan)

ik gok: pas op beren!

DAG 16: Kroegentocht in Kyoto

Zodra Dave de deur van de bar opent breekt er een hels geblaf los. We zijn in de 'dogbar' en zoals de naam al misschien deed vermoeden is er geen mens binnen, maar wel een troep blaffende honden. Mmm misschien moeten we de bar 'bottom up' maar ook links laten liggen. Gaybar vermoed Dave.

Ik ben op kroegentocht met Dave en Dude, twee gasten die ik eerder in een ander hostel ontmoet heb. Door een bizar toeval ontmoeten we elkaar ruim een week later weer in de straten van Kyoto. We zijn op zoek naar een fatsoenlijke kroeg .

Een kroeg vinden hier in Kyoto is een probleem. Kroegen genoeg, maar ze liggen verstopt achter dikke gesloten deuren in smalle flatgebouwen: en Pierre wat zit er achter deur nummer 1. zo gaan we alle etages af van een paar flatgebouwen. Meestal ligt de eigenaar te pitten op de bar of zit er een handvol zakenlui dronken te worden. Not a cool place to be.
We eindigen uiteindelijk in de "voodoo noise bar". De naam alleen al lokt ons. Naast de eigenaar zit er alleen een stelletje in de kroeg. Waarschijnlijk vrienden van de eigenaar. De kerel een shirt draagt van Jon spencer blues explosion en zijn vriendin blijkt later is een ster in tafelvoetbal te zijn.

We drinken net ons tweede biertje leeg en staan op het punt om af te taaien als er 4 gasten met twee enorme platenkoffers binnenlopen. Nu nog een feestje? Meewarig schudt de eigenaar zijn hoofd als we vragen of er op dit tijdstip uberhaupt nog mensen gaan komen.

Even later staat er een gast vette beats te draaien en staat zijn maat, een vrij een lijzige gast, alle platen van AFX Twin tot Photek al scratchend aan elkaar te plakken. Jezus wat zijn die gasten goed! Even later verschijnt er nog een mc, die van te voren al wat moed heeft ingedronken. Hij is behoorlijk al ver heen. Een andere gast is zijn live set met twee gameboys en twee chaospads aan het voorbereiden. Behalve twee vriendinnen van de crew en twee verloren toeristen komt er verder niemand. Wij joelen, juichen die gasten toe, dansen wat of spelen tafelvoetbal met de eigenaar. Ik probeer wat met die gasten te praten, maar engels is hun vreemd. Even later krijg ik wel een propje, de achterkant van een kauwgumverpakking, in mijn handen gedruk met de myspace van die gameboy gast.

Het feest wordt even later compleet als er nog een vriend met een djembe komt opdagen.
Om drie uur houdt het al weer op. Op straat nemen we afscheid van onze nieuwe vrienden. Het was een bizarre avond!

voor iedereen die het wil checken: www.myspace.com/256w

Dag 11: those damn mountains

5 uur zegt mr Maiko, de eigenaar van het hotel waar ik verblijf, als ik vraag hoelang de trektocht door de bergen zal duren. Mijn oma, denk ik als ik de routekaart door het Hira-san gebergte aandachtig bestuurdeer, die doet er misschien 5 uur over. Ik lig met een beetje geluk over een paar uurtjes te drijven in Biwa-ko , het grootste meer van Japan.


Halverwege vertikken mijn kuiten nog verder mee te werken. Ze vinden het nu wel mooi geweest. Zoals ik al eerder schreef zijn het niet echt bergen, maar eerder groene, rotsige puisten die stijl uit het landschap verrijzen. Ik begin op een hoogte van ongeveer 100m en moet klimmen naar 1000m. Al snel heb ik geen droge vezel meer om het lijf, het zweet guts als een waterval van mijn lichaam. Deze beklimming heeft meer weg van 100x de trap oplopen van de Nationale Nederlanden, alleen dan nog iets stijler. Ik grijp me vast aan takken, wortels en klauter zo naar boven. Mijn kuiten zijn het meer dan zat en protesteren hevig.

Ik denk halverwege te zijn, op de top van mnt Bigage. Een japans stel dat dezelfde hike maakt, helpt me gewapend met kompas en een gedetailleerde kaart al snel uit die droom. Ze wijzen naar een ver gelegen heuvel, waarvan de top door mistflarden wordt ontnomen. Ik lieg mijn kuiten voor dat er aan het eind een massage door twee japansde chickies op hen ligt te wachten. 45 minuten lopen schreeuwt de japanner me nog na.


Ach wat de kuiten moeten verdragen, wordt ruimschoots goed gemaakt door wat het oog krijgt te zien. Het uitzicht is schitterend, ik zie watervallen, slangen - shit ik haat slangen zelfs als ze veilig achter het glas in de dierentuin zitten. De afdaling is een regelrechtige Indiana jones nachtmerrie, ik loop door een oerwoud van spinnenwebben.

4 uur na mijn start ben ik weer terug in het hotel. De stel die de hut beheren schieten in de lach als ze me zien binnenkomen. Ik ben doorweekt van het zweet, zit onder het zand en spinnenwebben. Ze zijn wel zo aardig om gelijk mijn kleren te wassen! Morgen spierpijn.






dit is dus de wandelroute




niet zo;n flaterende foto van mezelf ;)

DAG 7: Kyoto on bike

Beste vervoermiddel in Kyoto is de fiets. De Metro is snel maar is hun netwerk is niet zo groot. De bus is warm, volgeladen en langzaam. Toen ik eerder deze week de bus nam merkte ik dat de mensen te voet sneller gingen. Dus vandaag een fiets gehuurd. Iedereen rijdt hier op dezelfde soort fiets, geen hippe mountainbike, opoefietsen, racefietsen, lowriders of what ever, maar kleine kleurloze damesfiets zonder versnellingen. Gelukkig is het hier in de stad vrij vlak maar zodra je naar de suburbs gaat wordt het toch al wat heuvelachtiger. Fietsen doe je niet op de weg, maar op de stoep en dat is al een avontuur op zichzelf. Al sla-omend probeer je niemand te raken en echt leuk wordt het als er een tegenligger komt. Dan wordt het een soort "chickengame" om te kijken wie als eerste uit de weggaat. En ook zijn ze hier dus hier opgegroeid met een fiets, zodra ze moeten remmen stralen de meesten totale paniek uit.

Je fiets zet je natuurlijk niet op slot. Japan is misschien wel het veiligste land op aarde. 3 van de 10 fietsen staan hier downtown niet op slot!

DAG 5: Kyoto tempels en musea

De bedoeling is om een paar weken in Kyoto te blijven. Beetje wennen aan het ritme hier en verder voor te bereiden op mijn reis. Er zijn hier zo'n 2000 tempels en ontelbare tuinen en musea te bezoeken. Ik hoef me voorlopig dus nog niet te vervelen.

Vandaag alvast 2 gehad: National Museum of Modern art en de in de heuvels gelegen Nanzen ji tempel. Bij de eerste hadden ze een tentoonstelling van Moon Seung-Keun en Yagi Tadashi.In Osaka zag ik voor het eerst twee werken van Moon Seung Koon en vond het prachtig.

Bij het Nanzenji tempel volgde ik de thee ceremony en 'mediteerde' in een zen tuin We zijn in Japan niet waar.


Yagi Tadashi


Theeceremony in de Nanzenji tempel

DAG 4: Kyoto

In de film Schultze krijgt de blues, wordt de arcordeonspeler Schultze gepakt door de zydeco blues, die hij toevallig 's avonds via de radio hoort. Hetgeen in zijn dorp, waar alleen de polka gespeelt mag worden, niet in dank wordt afgenomen. Het kan ook andersom. We zijn aanwezig op het Kyoto Art Festival en we zien japanners in pools-russische klederdracht de polka dansen. Op een kunstfestival mag alles dus zien we japanners in braziliaanse outfit de samba dansen, een stoet bontgeklede kinderen onder aanvoerig van een gestresste juf een variant dansen op onze jumpstyle, maar ook zijn er want meer traditionele slagwerkers te bewonderen. Ik kom niet bij van het lachen en rol bijna de twaalf verdieping hoge trap af. Locatie is Iseta, de hoogste shoppingmall waar ooit geweest ben. 12 verdiepingen op het centraal station van Osaka.

Mochten de japanners die engels spreken nog wel eens de 'r en de 'l' door elkaar halen. Blijkbaar levert het duits totaal geen probleem op. Op het station van Osaka ontmoet ik nl een vloeiend duits sprekende Japanse, waarbij ik met mijn 'ik spreek gewoon het nederlandse woord met een duits accent uit' duits erg verbleek. Ze bleek een jaartje in Duitsland gestudeerd te hebben. Ze was zelfs naar de documenta in Kasssel geweest, maar de octopus had ze gemist (zie blog 1). Mijn echte naam was voor haar ook geen probleem.....Osaka loopt naadloos over in Kyoto. Samen zo goed voor 3.5mln mensen. Vind daar maar eens iemand tussen die naar Kassel is geweest.


iseta shopping mall


van Osaka naar Kyoto

DAG 3: O-SAA-KAA!

Osaka is de thuisbasis van werelds grootstelawaaischoppers: The Boredoms. En alszodanig zelfs opgenomen in de Lonely Planet. Volgens mij zijn ze in november in Europa

DAG 2: Osaka en eten!

Eten is naast muziek een grote hobby van me.Wat dat betreft heeft Osaka veel restaurants te bieden. Helaas voor mij zijn de meeste Noodlebars (en japanse noodles zijn van tarwe) of die gepaneerde stokjes vlees/vis. Wat te doen als je niet weet wat je bestelt? Je pakt het zelf ;)
Overheerlijke sushi voor ongeveer 80Eurocent per schoteltje. Inktvis, garnalen, tonijn en voor het eerst de befaamde Unagi of te wel japanse paling.ook verkrijgbaar als take away.

DAG 1: Lost in Osaka

Ik had net mijn laatste duik gehad in Thailand . Ik zat op de boot, staarde over die strak blauwe zee met ' a with living' van Do Make Say Think op de ipod. Toen besloot ik dat ik maar eens voor langere tijd op reis moest gaan. En nu zit ik hier dus, downtown Osaka, Japan. Het eerste land dat me op die boot te binnenschoot. Toen ik vandaag over het land heen vloog, voelde het meteen goed aan. Het landschap zag er bizar uit. Nog het meest te vergelijken een modelspoorbaan met van die rare model bergjes. Onwerkelijk groen, puntig, hoog, stijl, maar verhoudingsgewijs weer heel erg klein in omvang. In de dalen heeft iemand een doos glitters uitgestort om de steden aan te geven.

Amper 12 uur later slaat de paniek en twiijfels lichtjes toe. Het gaat wel veel energie kosten om mijn weg te vinden. Alle vooroordelen die ik van te voren hadden werden vandaag gelijk bevestigd.

Vooroordeel 1
De weg vinden kan nog wel eens een probleem worden. Ik had het thuis nog wel zo slim bedacht: bij de touristinformation op het vliegveld een plattegrond halen, zodat ik mij een beetje kon orienteren. Maar toen ik de plattegrond vervolgens openvouwde schoot ik gelijk in de lach: Japanners doen dus niet aan straatnamen. Op zoek naar een hotel kon zelfs meneer de politie agent, de supermarktbediende mij niet op de kaart aanwijzen waar ik zat. Toen ik eindelijk doorhad waar ik was, heb ik zelfs een paar japanse meisjes de weg gewezen!

Vooroordeel 2:
Het kan wel eens lastig worden met de Japanse tekens...en als je er niets van snapt, hoe kom je dan aan een bord fatsoenlijk eten (te meer ik ook geen tarwe produkten mag) Ik zit hier in een wijk vol amusementshallen en tepanyaki eettentjes. Naar binnenstaren om te kijken wat de mensen eten is lastig vanwege de lampions en vlaggetjes die aan de buitenkant van de ramen hangen. Menu's zijn in het japans dus kies je een restuarant uit dat een kaart met plaatjes heeft. Buiten wel te verstaan, want binnen hebben ze gewoon een menulijst in het japans. Schrok gelijk al toen ik naar binnenliep, want er begon een of andere vent keihard te gillen. Wat mij betreft riep hij heel hard 'we hebben een blanke in de tent' maar even later bleek hij iedere bezoeker zo te verwelkomen. Poging 1 bleek na wat handen en voetenwerk bier (dat was heel makkelijk: bieru) een kommetje witte rijst en een salade op te leveren. Poging 2: kijk wat je buren eten en bestellen. Die aten allerlei gegrilde spiesjes en de twee jongens naast me bleken een beetje engels te spreken, duslukte me het nu om : een spiesje kip, spiesje dat bestelt iedereen, spiesje garnaal en spiesje pompoen te bestellen. Tot mijn verrassing kwamen die dik gepanneerd terug!
Omkomen van de honger zal ik niet (volop supermakten en de mac zal ook wel te vinden zijn) maar hoe ga ik die fijne japanse quisine ontdekken?

Kortom wordt even wennen. Morgen heb ik gelijk een goede test. In Osaka staan een paar mooie gebouwen van de japanse architect Ando. Zoek en probeer die te vinden.

Documenta Kassel

1x in de 5 jaar wordt de Documenta in Kassel gehouden. Naast grote pullen bier, meters bratwurst, kermis en(eindelijk) veel zon had de Documenta niet veel te bieden. Ik werd wel verliefd op het werk van Cosima von Bonin. voor de 'knuffel' octopus hen ik wel een plaatsje in de woonkamer (met mij erin wel te verstaan)



Sounds of the day:
Matt and Kim zijn waarschijnlijk 'the happiest people' alive (na mij dan ;) Die drumster Kim moet met een glimlach geboren zijn. Onlangs waren ze nog rotown. En hun vrolijkheid werkte aanstekelijk, wat wordt je hier vrolijk van.

Nara in GEM

Het Gem in Den Haag heeft een prachtige tentoonstelling van de Japanse kunstenaar Nara. Meisjes met grote onschuldige ogen met sprookjesachtige fonkelingen, waarin je makkelijk verdrinkt. De meisjes kijken allemaal wel een beetje boos en grimmig. Ze hebben allemaal wat te verbergen, iets ondeugends.



Sounds of the day:
Lullatone maakt de ultieme soundtrack voor Hello Kitty. Minimalism is cute!