wj lost in translation

The reception

2009-10-28T13:09:00.000-07:00

Our reception took place at Pictura an old art gallery in Dordrecht. Pictures are taken by Tim Leguijt, except "we all know Sunghee" club gathering, which was taken by Robijn.

.

Tim pics of the ceremony

2009-10-28T12:45:00.000-07:00

We were lucky to have two great photographers during our weddingday. All ceremony and portrait pics of Katarina are below. Here are some nice pictures Tim took during the official ceremony.

...

Some hours before....

2009-10-28T12:13:00.000-07:00

Photos taken by Tim Leguijt

The Ceremony in the Netherlands

2009-10-23T04:50:00.000-07:00

photos by Katarina Clooster.

Almost 3 months after our wedding in South Korea we had our official wedding in the netherlands on the 15th of October. Days of rain in advance of our big day, but on the day it self, the sky was blue and the sun was bright. A perfect start for our future. My parents-in-law came over from Korea to join the event. It was the first time our parents could meet eachother.
in front of the cityhall of Dordrecht.

waiting to enter the 'kennedy room' with my nieces Amy, Joyce and nephew Dylan.

Rinette Reynvaan was our special civil servant. Eunyo Kim did an amazing job to translate the whole cereminy in Korean. This way our parents could follow the procedure.

Het 'JA' woord.... the only word that our civil servant wanted to hear in Dutch.

you may kiss the bride ;)

the rings

the official documents.

our best men/ witnesses

Congratulations

Maybe the most important part for all the single women present: throwing the weddingflowers

(they were caughted by Cynthia ;)

The Portret pictures

2009-10-23T00:58:00.000-07:00

These pictures are taken by Katarina Clooster.
Locations: Grote kerksbuurt, De Popcentrale en Lijnbaan.

OUR HONEYMOON

2009-07-27T02:59:00.000-07:00

"Dat kan harder" schalt het opeens over de zweterige zolder in de hippe uitgaanswijk van Seoul, Hongdae. De DJ draait van alles door elkaar, van soulklassiekers tot Greenday, als het refrein maar een hoog meezinggehalte heeft. Op eengeplakt met vooral vrouwelijk schoon sta ik al snel met Su Young mee te brullen en te springen op de volle dansvloer. Dan komt opeens het nummer "I will survive", oorspronkelijk van Gloria Gaynor, maar wij kennen het van de verpletterende verkrachting van de Hermes Houseband, goed voor massa's hossende nederlanders bij ieder schaatsfeest of carnaval. Nu blijkt deze versie ook de dansvloer in hartje Seoul te laten ontploffen. Iedereen staat mee te klappen en te lalala-en op het nummer.

Na 6 dagen klimmen, wandelen, relaxen en een thaise massage in Seoraksan National Park, het mooiste park in Zuid-Korea zijn we beland in Seoul. We zijn hier vnl om vrienden te zien en niet zozeer voor de sightseeing. Dus is het een lange wandeling langs restaurants (tempelfood, enorme krabben, een smurrie van seafood met rode kleur), koffiehuizen, bars en ijssalons!

Hieronder de verhalen en fotos:

Seoraksan National Park.

De eerste dagen van onze huwelijksreis was eigenlijk een familietrip. Ons huwelijk bleek een goede gelegenheid te zijn om weer eens sinds jaren met de hele fanmilie op stap te kunnen gaan. su Young woont natuurlijk in nederland en haar broer is vorig jaar naar Australie verhuist, dus zo snel komen ze inderdaad niet bij elkaar. Eerlijk is eerlijk ik moest wel even slikken toen ik het nieuws (destijds in Japan) hoorde, je verwacht nu eenmaal niet je huwelijksreis met je schoonouders door te brengen, maar ik begrijp dat de familie elkaar inderdaad niet vaak te zien krijgt.

De bestemming is Seoraksan National Park. Dit park, bijna aan de grens met Noord Korea, is een van de mooiste parken van Zuid Korea. Massieve rotsformaties met een wildgroei aan bomen die overal uit de rotsen steken. Su Young wist dat ik hier graag naar toe wilde, omdat ik het op mijn vorige reis helaas moest overslaan, dus boekte ze in de buurt een pension.

De eerste dag blijken mijn schoonouders zich te ontpoppen als ware berggeiten. Mijn schoonmoeder is bergop niet bij te houden, bergaf laat mijn schoonvader zijn hielen zien en verdwijnt op de horizon. Dacht ik na Japan een ware bergkoning te zijn, ik leg het af tegen de doorsnee koreaanse wandeltoerist. Een week later probeert mijn schoonmoeder mij de beginselen van bergbeklimmen tijdens een bergwandeling in Busan bij te brengen. "loop altijd in een s vorm de berg op en af" maar ondanks haar goedbedoelde adviezen puf ik al snel onder haar moordend tempo. Misschien ligt het wel aan mij, want die dag wordt ik links en rechts ingehaald door fluitende bejaarden. Dat ik nooit een volleerd koreaanse wandelaar zal worden, blijkt wel nadat ik met mijn schoonmoeder een fles dongdongju (zoete rijstewijn) leegdrinkt. Waar de echte koreaan zonder probleem verder kachelt, kan ik tijdens de afdaling amper wakker blijven, maar het S wandelen krijg ik door de Dongdongju natiirlijk onder de knie.

De bestemming van de eerste dag in Seoraksan is Ulsan. De enorme pukkel die uit 1 rostmassief bestaat (volgens de gids de grootste van heel Azie). Volgens de legende, riep de schepper alle bergen te samen om de werelds mooiste berg, Geumgangsan (liggend in Noord Korea), te vormen. Ulsan gaf gehoor aan deze oproep, maar had een lange weg vanuit Busan af te leggen. Met zijn trage logge lichaan, was hij niet optijd. Onderweg werd hij verliefd op de prachtige formaties van Seoraksan en besloot hier te blijven. De top is te bereiken door 808 (een heilig boedistisch getal) traptreden te beklimmen. In werkelijkheid blijken het wel wat meer treden te zijn..

Ulsan Rock

On the top

Na een fixe wandeling een flinke lunch in "Hoe" of te wel "rawfish town" in Sokcho.

tientallen restaurants op de visafslag gooien letterlijk de springende vissen voor je voeten om je naar binnen te lokken.

Nak-san-sa tempel in Sokcho. Dit legendarische tempel complex is helaas een aantal jaren geleden grotendeels verwost bij een bosbrand. Links bid mijn schoonzus voor haar examens.

Even boven Sokcho kan je ook de indrukwekkende 'DMZ', de 4km brede grens met Noord-Korea, in. Wegens een aantal incidenten ligt de Goseong Unification Oservatory inmiddels wel op een veilige afstand, waardoor het Noord Koreaanse gebied nauwelijks is waar te nemen. Een aantal jaren was het nog mogelijk om vanuit hier om de Geumgang Berg in het noord koreaanse gebied te beklimmen. Deze tocht is recent stil gelegd, na een incident waarbij een koraanse vrouw werd neergeschoten. Op de Observatory kwamen we de heer Choi tegen, die 25 jaar het Zuid Koreaanse leger gediend heeft. Tijdens de koreaanse oorlog lag hij hier gelegerd. Ik kreeg de indruk dat hij terug was op deze speaciale plek om een persoonlijke documentaire te maken. Ik filmde hem terwijl hij rondkeek in het gebied en wees op de speciale plekken. Later stuurde hij mij nog fotos van ijn leger jaren.

Zo lossen wij onze huwelijksproblemen op!

De 3e dag wist ik Su Young, niet zo'n wandelaar als ik, te overtuigen nogmaal te gaan wandelen in Seoraksan. Ik had beloofd niet naar de top van Daecheonbong (de piek van het park te gaan). Al bleef ik natuurlijk 100x zeggen die dag, dat we het makkelijk hadden kunnen halen. Maar met een tocht van 14km langs watervallen en prachtige rotspartijen mag ik niet klagen. Ik moet gewoon nog een keer terug komen.

De kenners van de koreaanse nationale parken herkennen deze beren. Ze waarschuwen je voor gladheid, vallende rotsen, hoogspanning en wat al niet meer.

Het was de dag van de zonsverduistering. Een totale eclips was te zien in het zuiden van Japan (alle boten naar Yakushima waren maanden van te voren volgeboekt). Wij kregen een gedeeltelijke zonsverduistering. Wel te zien, niet te fotograveren. Opvallend is wel dat je voelt dat de intensiteit van de zon afneemt.

versteende mensen?

tientallen eekhoorns onderweg. Eigenlijk mochten we ze niet voeren, maar ze zijn zon onweerstaanbaar grappig.

Su Young voor onze kamer in het traditionele guesthouse in de wijk Buchon, Seoul. Ik houd enorm van deze stijl huizen. Seoul is een drukke stad, maar hier lijkt de tijd stil te staan.

Lunch met Su Jin, een vriendin van Su Young. Vele heerlijke gerechten, zgn tempelfood kwamen voorbij.

Chocolade-ijs-fondue. Wat een geweldige uitvinding! de ijsketen heet Baskin Robbins en is bijna om de 500meter te vinden. Vandaar dat de avondwandeling met Jinyang niet snel ging.

Puchon Fantastic Filmfestival. Op je nuchtere maag naar een 'ik zaag je ledematen met een broodmes af' film. Niet zo zeer goor, wel humoristisch. Het overwegend vrouwelijk publiek zat wel met de vingers in hun oren vanwege het tergend hoge geschreeuw.

Must Love Death van de duitse regisseur Andreas Schaap.

We lieten ons portret tekenen op de ArtFreeMarker in Hongdae. De tekenaar die onsze koosnaampjes aanhoorde: mitchinyang (gek wijf) en mitchinnom (gekke vent) kon niet geloven dat we pas getrouwd waren. Zeker niet toen ik hem complimenteerde met het feit dat hij Su Young zo;n 10kilo lichter had getekend.

Met Jeong Nam op tour in zijn favoriete wijk Bukchon. 's Avonds lieten we ons portret zien en Jeong Nam beweerde dat hij mijn portret ook kon maken. Onder het wakend toeziend oog van Jiyang produceerde hij dezze fraaie tekening. Misschien moet ik wat meer rimples tekenen lachte hij nog toen hij mij de tekening gaf.

Laatste dag in Seoul. Dollen in Ssamzie (isadong)....vandaar mitchinyang en mitchinnom ;)

Mijn laatste cullinaire ontdekking is Popping Sue. Geschaafd ijs met zoete melk, rode bonen, gember, en iets wat ik niet kan thuis vinden, maar het schijnt een combinatie te zijn van vermalen rijst, sesam en zwarte bonen. Yummie!

OUR WEDDING (THE EXTRAS)

2009-07-23T03:11:00.000-07:00

ofcourse you have to look beautiful on your wedding.
So here is Su Young at the nailshop. I think a nailshop is typical korean.

and the night before a beautymask!

Up early in the morning to pack ricecake for 200 guests.
More people showed up, but we didnt have enough.
Su Young father was really picky. It took him days top select the perfect ricecake,
the perfect giftbags. At seven in the morning we made this perfect productioline.

A quickstop for a facemassage.
I also wanted to have the nail- and face service. But they didnt had any time for me ;(

The making of a gorgeous bride

Hey, i also want to look beautiful

Su Jin, was our perfect assistant for only ;( one day
Afterwards she asked for money and popping sue (icecream)

The nobleman with his servants, who had to carry his wive to be

And another banner! This time made by the Su Youngs co workers of the university newspaper.
They even took time to learn some dutch!

At the end the the threw a roster and a chicken in the air for us.
The lady caught the chickens. Hopefully they didnt end up a dish...

The noblemans shoes didnt make it to the end.
Koreans do have small feet.

Everybody wanted to be in the picture with us...who can blame them ;)
Here is Su Young with Jiyoung (ps the baby is not hers)

Jiyoung with me. The fanwas given by my mother in law.
She forget to give one to her daughter (my mother in law likes me!). so while Su young was getting it hot, i keep my head cool.

with Jeung Nam.

with Sunghee

with Yang-Ji

and with the whole family

A late night drink with the university newpaper alumni. Who asked us some embarring questions (i wont repeat)

The was a lot of Soju (the korean rice wine, shich taste like tequilla and have the dame effect) .

Soju is a great part of Korean live. Su Youngs father wanted me to drink it evryday (just a little bit he requested all the time)

but i kindly refused it everytime, because i dont like the drink (i like the sweeter version: dongdongju)

Even on my wedding i had to drink it. The symbol of making two indaviduals one is by drinking Soju....

So i finally drank soju on my dedding day. Even with the newspaper friends, because they made such a nice banner for me.

THE BIG DAY

2009-07-19T07:22:00.000-07:00

It was an amazing day, lots of smiling, taking a lot of pictures, meeting and greeting a lot of relatives and friends. It seems that there were over 250 people. Not that we noticed them.

Su Young expected her mother to cry. Maybe she was a bit dissapointed because her mother walked around with the biggest smile of us all. My mother in law was so happy that we had fine weather and that we looked so cute, she only could smile.

We had practised seveel times the wedding ritual. The weddig company give us a script of the wedding ceremony and we requested for a DVD of another wedding, so we could also see one. So we were prepared. The ceremony was executed by a friend of my father in Law, a teacher in chinese characters. It seems that he had total different scipt than us and most of the things were a little bit different. So there were some mixed up things, confusion, laughter and applause from the audience. Here some pictures and videos of the event. The videoquality isnt that good, but it will give a fine impression.

Posing in the tradional wedding clothes

Su Young in her little kama.

(in tradional wedding clothes

Thats me, in my traditional wedding clothes

Waiting for the ceremony to start

Waiting for the ceremony to start. Jeung Nam is carrying the parasol.

A nephew is carrying the bird of honour.

The Chinese character teacher, who perform the ceremony for us

I show my honour to the birds. These birds live for 100 years together and have only one partner.

It is in front of Su Youngs parants.

Waiting in our casual hanbok to start the family ceremony.

in which we pay respect to our familys and friends.

and than its done....we are husband and wife.

We can relax..and put on our couple-T....

which you wear and the end of the korean dating course

(thanks to Sunghee!!)

and now some videos

HAM SA-SEO-Y0

2009-07-17T04:22:00.000-07:00

I am sorry to say, but we can't make a broadcast of our weddingevent. There is no internet connection at the place we are getting married. We tried also to arrange something with movies by mobilephones, but also that seems not to work. It is really a pitty, because the ceremony is interesting and fun. But we will upload pics and movies just after our wedding. Today we had the Ham ceremony, which was very exiting.

The day before our wedding we have the HAM ritual. The Ham is a little box wich contains our wedding certificate, Su Youngs birthcertificate, some jewelry and 5 types of grain (which symboles good luck and fortune for the family.

The family and friends of the broom prepare this box and bring the so called HAM to the brides family. They offer the HAM to the family and friends of the bride, but they should get something in return like money and alcohol. The family and friends of the bride seduce the carriers of the ham so they can get the HAM inside.

My family and friends are not here, so my brother in law (Soo Hwan) and some dutch friends from Su Young, who are happen to be here for our wedding, take the honours. Sunghee and my mother in law show give a fierce battle to get them inside. The whole ritual is very exciting and all the neighborhood kids come out and take a peek at the fight on the street.

This is the HAM! a little box wich contains our wedding certificate, Su Youngs birthcertificate, some jewelry and 5 types of grain (which symboles good luck and fortune for the family.

My brother in law is the leader of the pack and the carrier of the HAM. thats why he is wearing a squid mask.
To be honest, it is a smelly mask.

and a bit scary too

The boys are walking up the street screaming : HAM-SA-SEO-YO.
Buy the Ham! (the little box) .
From left to right: Hong Yeun-Sub, Manuel, Soo Hwan (my brother in Law) and Paul.

In the meantime the posse of the bride is waiting in the house.
Listening to the noise in the street.
From left to right: Sunghee, Su Young an my mother-in-law

And than the negotiating starts. My father-in-law and Sunghee are trying to get the HAM inside.

My mother in Law. Puts money down in the streets to attrack the boys to her house, where the bride is waiting.

If the pulling and money won't help enough, there is always one thing that helps in Korean society: alcohol!

And then....Finally my mother-in-law gives one big push and she succeeds to get the Ham inside.

Having fun with the kids from the neighborhood.

the actors of today. Ofcourse everything is filmed by KNN , the local television station of Busan.

JAN SEO-BANG

2009-07-09T21:26:00.000-07:00

There i am, for the first time facing my leading parents in law. A guy they have never met and the only thing they know is that this chap s going to marry their daughter within two weeks. Being presented as a little surprise brought from home your daughter from a foreign country, where she was just suppose to work for a little while.

I guess that the first impression is the most important one, but i just stepped out the plane without 36hours of sleep. Not really how a new son in law should behave. The night before I have met Tim, a friend from my howntown who has been backing in Japan and Korea for over 5 months now. We went out in Shibuya and stayed up whole night, seeing Shibuya, the busiest place on earth, transfore after midnight from a hip place for young people into a desolated place for disorientated foreigners, losers, taxi drivers and drunk people. Around four o'clock we find ourselfs total alone at Shibuya crossing, at day photographed due to the masses of people at this crossing! A quick shave and some deodarant should fix me up a little and hopefully i will remember the greeting i have practised: An-jeung-ha-se yo; Wilbertjan Im-ni-da, Pang Kap sum ni da

Luckily i am being welcomed with a warm and kind heart. Su Youngs parents seem very pleased to meet me. Only the family dog barks and growls a little bit when he sees me for the first time. My father in law (in korean Jang in-eu-run) has made a big banner saying "welcome mr Wilbertjan" It is hanging in the middle of the living room. My mother in law (korean Jang mo num) spoils me even more than my own mother. She makes an incredible big breakfast every morning (korean ofcourse). My sister in law (in korean Cheo Jey), who is a schoolteacher in middle school, gives me the 'good boy' sticker, she usely gives to children that has done their homework. And even the dog comes one day later into my bedroom to seek my company. From that moment on, i am Jan-Seo-bang (Jan son in law) and i feel at home in my new family.

The first week is scheduled with all the necesary preparations for our wedding, meeting family, buying clothes, choosing our hang-bok (traditional clothes), meet our wedding company and meet more efamily. But first we have to check our health and go to the chinese doctor. This doctor is quiet different than ours, by only grabbing you wrist he knows immediatly what is wrong with you. Surprisingly he tells me to avoid wheatproducts, mmmm maybe this guy is not the witchdoctor i think he is. One second later i wished he would have stopped at that point, but the doctor goes on: telling me to avoid raw fish, sauna, spicy food, alcohol and coffee. I am getting in a slight panic, coffee is the biggest addiction i have, i cant live without a good black cup of coffee in the morning. I am in Korea, how the hell i am going to avoid spicy food? Before i came here i joked that i was going to eat Hoe (korean sushi), drink DongDongju (slight alcolohol and sweet drink) and will go to the jimjillbang (kind of sauna just simple hot rooms where you can relax) every day, because it is the best Korea has to offer! Now i have to avoid all these things? I am glad he didn't know anything about my chocolate and icecream addiction, there are still some sins i can have. A few hours late.r we pick up two heavy bags with a disgusting medicine we have to drink three times a day. My mother in law gards us that we take it on time at that wilbertjan doesnt drink anymore coffee. Two days later when SuYoung, my mother in law and me eating popping-ju (a delicious icecream with red beans), my mother in law admits that the doctor also has forbidden her to eat icecream but she rarely listens to him. Pfff i am of the hook here and 5 minutes later i order later i order the biggest dark black cup of coffee they have (it might be my last)

We are home!

having first family dinner, duck bulgogi, with my new parents and sister.

going to the chinese doctor: avoid coffee, raw fish, spicy food, jumjillbang and dongdongju.

luckily he forgot to mention icecream and chocolate.

But this might be my last cup of coffee for the next weeks.

Dinner with Su Youngs uncle and family.

At the wedding event company. They look if my weddingdress fit, it is a little bit to big for me.

The grandparents of Su Young (mother side).

They are posing in front of their old house, which is used now for storage.

Su Youngs mother and her two brothers and sister has been brought up here.

10 years ago they built a new house next to the old house.

The house is surrounded by a garden, which still supplies the family with herbs, fruits and vegtables.

It is a pitty that in the time su Young mobed to the netherlands they get rid of their cow.

The grandmother gave us money to buy a fancy suit, which we did the day before.

This will be my suit for the wedding in the netherlands.

The same day we had a ritual for the ancestors (fartherside).

In a familyhouse, specially made for family gatherings, we announced to

the ancestors we were getting married.

Here the family is waiting, as you can see, merely woman.

This pretty girl is also waiting to start the ritual.

The ritual is performed by Su Youngs father and some of his cousins.

Busans local televisons, KNN, is making an documantery about lost habits and rituals in Korea.

They have chosen our wedding (!) to report about the traditional korean wedding.

Soon we will be famous amoung 3,4 million people.

Su Youngs father is explaining them what this ritual was about.

At night blowing of steam at the Busan City Punk Day. 7 bands playing each

20 minutes makes hardly a day, but it was great dancing with the wild punks of Busan.

The last band played 'i fought the law' by the Clash, we all sang along. We didn't get enough of it, so we called our matchmaker Sunghee to join us to the noreabang (karaoke) . Next day the song 'The Sign' (Ace of Bace) and 'beat it' is still stuck in my head.

We called Sunghee our matchmaker, because she introduced us to eachother (see first posting).

SHIRETOKO NATIONAL PARK

2009-07-04T09:25:00.000-07:00

My knowledge of biology is like a child: my categories to divide everything in are plant, flower, three and animal. so when i hike up a mountain with a froup of middle aged man, who are interested in the flora and fauna of the mountain, you might think i pick up some things. But now i categorize in little flower and very boring little flower. We are walking up the Rausu-dake in the pooring rain, i am getting cold and we are not getting any closer to the summit because we stop at every little plant (and let me tell you we are in a thick forest! so there are a few).

I am in Shiritoko park. Maybe japans most beautiful national park and most untouched by human hands. This peninsula, formed by volcanoes eruptions , still inhabits over 600 brown bears. Everywhere there are big warnings. Even the Lonely planets stated that the hikes here are for experienced hikers only! When i decided to hike here i also decided to walk in a group for savety. I am nicely positioned in the middle of a group of 6 male persons who are on a kind of retirement trip. So i think i am save, being far out the fastest of the bunch, so when we encounter a bear.........or will the bear go for the one who got the most fat and meat on it. Anyway no reason for me to leave this slow and nature loving group of people.

The hike isn:t that difficult as mentioned in the lonely planet, but 2km before the summit, we encounter a very long and steep snow part. Due to the rain the snow turned into ice. I guess that i can make my way up, but for sure will fall when i will try to go down. After a few seconds, when the rain hits me hard in the face, i call it a quit. My fellow hikers all have their so called eisen, a bunch of pins that you can put underneath your shoes to get more grip. They even call it by the german name: eisen. I should have had those too, to get to the summit, but i have nightmares that i will have a wedding with a broken arm or leg, so i return back. After five minutes the group return too, even for them its to steep and to slippery. The return i dp quickly i am not waiting for more names of leaves and plants, i want just the warmth of a hot bath and coffee!

the reward of this hike is this shgiretoko salmon. The local sushio master was invited to cut up this lovely fish. And let me tell you nothing was ledt behind. Asd the sushi master explained wehile cutting up this fish, some parts were used for bbq (head, tail), some for fondue, some for sashimi and sushi, Even the eggs, liver and kidneys were used. And the end everybody applaused for the master. My belly was full. and still there was fish left.

Although everybody warned me for 600 bears, ebven guys with guns stopped me for hiking on the moroway i didnt see any bears. Maybe good but also dissapointing. But i see a lot of deers and a couple of foxes. All drying up in the sun after a splash of rain.

IN THE MEANTIME

2009-06-30T01:26:00.000-07:00

I finally had some time to work on my blog. I am now in Abashiri on the east coast of Hokkaido, know for it severe winters. While listening for two hours to 'happy birthday to you' i have posted two stories about hiking. But to make sure i didnt hike all the time. this is what i did in between.
in the meantime.........

cycling through Biei area and making jokes about the way the Japanese lock their bikes!

sunset cruise and watching the strange inhabitants of Lake Akan

cooking and eating an egg the hokkaido way!

thinking about Su Young and Icecream (at the same time)

it is a perfect combination

and in the meantime the dongdongju is getting ready in Korea!!!!!!!!!

AKAN NATIONAL PARK

2009-06-30T00:30:00.000-07:00

The best tips you won't find in The Lonely Planet, you will get from other travelers. At the youth hostel in Rebun-to a japanese guy strongly recomended me to hike up Me-Akan-Dake . "it's one of Japans most beautiful hikes" he said. It seems he had to hike up that mountain many times for his work as an environental researcher, as he measured the magnetic fields on the summit. And i can tell you this guy wasn't lying!! It was the best hike i have ever made (and with 26km also the longest)

The base of this hike was the touristic town at a big lake, called Akan Kohan. The small and exist of 50! (i have count them all) souvenirshop, who are selling basically the same shit, 5 grand hotels, 4 restaurants, one big tourist information centre and luckely for me a busstop.

Main income of the city, tourism in every way. You not only can make a boattour on the lake, also you can rent a rod to go for a half hour fishing. And let me tell you, japanese tourist like it easy, so the made a fish tank of 2x5 meters in the lake to fish in. You wont have to wait long to catch a big fish. Except the bored girl who was making big circels with the tip of her rod in the water. Tourists get bored easily. The Main attraction of thistown is the Ainu (the idegious people of Hokkaido) village. Discriminated untill the late '70 the history of the original inhabitants of Hokkaido makes a interesting story. All there rituals, believes and language was forbidden by the japanese goverment. A forced migration with the Russian deal about the Kurill islands,brought diseases and suffering upon the Ainu people. Their history is strongly rooted in Hokkaido.

But i am here to hike Me-Akan-Dake. At the start a big warning that you might encounter a brown bear. No other hikers on this trail to the summit so i found myself alone in a thick pinetree forest. Suddeny i got frightened by a sudden rush in the bushes. Ofcourse a bear comes into my mind, but i see two deers jumping away from me into the distance. The bells don't just scares away the bears! The bells should rather scares away those buggering moskiquitos, who apperently like my sweet blood. At the end of the trail, the forest is gone and i found myself walking on the moon or mars.

no comment

like walking on the moon or mars. even the marslander is present

the summit

DAISETSUZAN PARK

2009-06-29T21:52:00.000-07:00

"You made a wise decision" the parkguide responded when i told him i didn't finish the trail yesterday due to the snow parts on the track. "Yersterday we had to save a man by helicopter. Due to the snow the track isn't vissible anymore and he got lost in the mountains. We had to pick him up with a helicopter."

Getting lost here in the park is easy, Daisetsazan park is the biggest parks of Hokkaido (2309km2) so if you get lost, you really get lost! And don't forget, you must hope that a helicopter finds you before one of the many bears that still roams here, does. I ask the guide if he has seen a bear before.
"Probably you wont find them at the borders of the park", the guide replies. " the bears usely are shy and won't go to the areas where people live. But i have seen them deeper into the park".
I am for several days in the park to hike up some trails. A small bell that makes a lot of noise should keep the bears away. While walking i am thinking, should't the bell rather attrack the bears? An easy way to find a nice piece of white meat?

The first hike i make is to the top of Asahi-dake. With 2230m the highest point of Hokkaido. The mountain is in fact a volcano, one part has collapesed in time, but due to the shape of the rim you still can see that the magnificent volcanoshape. The mountain is still active, at the begining of the hike there are still geisers fuming hot and smelly air. On the way to the top you smell the air of rotten eggs. The track is a rocky climb, while the colors shift from red to grey to dark black. It looks amazing. At the other side of the summit there was still a lot of snow on the track. I could see footprints of former hikers and try to ascent in the snow. But while my feet are getting cold, i decide to return and not to finish the rest of the 5-6 hours hike. Smart according to the ranger of the park, because there were more snow parts on the track. Although you see som footprints, they melt away after a few hours.

But two days later i found myself walking in snow, up to the summit of Furano Dake. This time the road is visible because of a muddy trail in the snow up the mountain. This part is on the west side of the park, It is a green hike through pinetrees and small bushes to a rocky summit. Small birds flies around your head and sing a cheerfull tune to support you. Which is necessary because the track i took to 3 summits was 6,5hours long. That was the time for me, 9 hours according to the hiking map. The hiking map was given to me by a friendly japanese hiker that was waiting for the same bus to Tokachidake Onsen. Friendly and helpfull as the japanese are, he gave me the map and explained in broken english the possible trails to take. Very helpfull but after 1,5 hour climbing a very steep part of the hike , i stare from the the summit into a deep gorge, there where the track suppose to be. I return to the begining and take another part to the top of Furano and Kami Furano dake. I walk uptempo because i got a long way to go and there is an early last bus to catch. Luckily i meet two girls on the summit of Furana dake, who apperently have seen me hiking up the Asahi-dake two days ago. They promise me a lift by car back to the trainstation, so i wont depend on that bus. Awesome nice of them, because now i can take a warm onsen bath when i return to the starting point of hike 6,5 hours later. While my muscles are relaxing in a brown-red, full of iron, spa-bath outsidede, i stare to the tip of my toes with as backdrop the scenery of the summits i have climbed today, i have to admit that this makes Japan fantastic: Helpfull people and beautifull nature.

Daisetsuzan Park

Asahi dake

the trail to the summit

View on the rim that goes from Furano Dake to Tokachidake

at the Summit of Furano Dake

and finding my way back in the snow to the Onsen at the tip of the mountain

Islanders

2009-06-19T05:27:00.000-07:00

A boatride did change my life. To be honest without that particular boatride i would have never met Su Young and i would have never been on this trip to my marriage. Since that boatride, i love to take all kind of boats and ferries to get somewhere. Glazing over the sea to the far horizon calms me down and sets my mind free.

The horizon i got to see the last 24 hours is just 100 meter near me and Japan is covered under one big wet foggy blanket. A bit disappointing because i have choosen a ferry from Tokyo to Sapporo to get to the big northen island of Japan, Hokaido, just to see the shoreline of Japan .

It is rainsaison in Japan, but according to the Lonely planet Hokaido has less rainfall then the rest of Japan. The climate is from freezing cold (maincity Saporro hosted in 1972 the winter omlympics) to sunny summers in july. It got mountains, extinct vulcanoes, lakes, little islands and a wonderfull coastal shore. I am from an island, Dordrecht is surrounded by rivers. the only way to get off is by bridge, tunnel or boat. Maybe that why i am attracked to islands but also shorelines. So thats why i found myself, 12 hours after the ferry, in a bus six hours along the coastline of Hokaido to Wakkanai, the most northen city of Japan.

Half asleep, half awake i pass by rice fields and wetlands. I see a small rock in the sea full with big birds, which i dont regonize. But from a distance it looks like a bunch of people on a sinking ship, trying to save the ship. Wakkanai is a typical fishersmen village, fresh fish you can get early in the mourning, but late in the afternoon the village goes to sleep. I get a bike in Wakkanai and drive along rusty boats, empty fishnets, and desolate buildings. The smell of fish is everywhere. From Wakkainai the ferry leaves to and to Rebun To, a small island which is a protected nature area.

This time a two hour ferry trip takes me to the flower island again i am disapointed because the island is covered in the fog. It is if i am going to the island of King Kong. Next to rebun-to, there is Rishibi, a mount Fuji look a like that rises from the sea. Although the postcards are perfect i see just a dark shadow hanging above the sea. The rain makes the island dark and gloomy. The flowers where this island is famous for, even shelter for the rain. The coastline looks angry and moody. The fog is coming friom the hilltops down to the small villages. Although this view is asthonishing, the next day hike of 30km has to be canceled after 10km due the wheater. It is to dangerous to go further loud thunder and storm above the greenfield, makes the trip only 3,5 hours long instead of the estimated 10hour. I am dissapointred i couldnt finish the hike.

At the last stop, i am hiding at in a little wooden busstop. It seems to be the shelter for the night of a 19 year old boy, who is cycling around Hokaido. I show him some pictures i took that day. In a flash he sees a picture of Su Young. Beautifull, very beautiful too, he remarks while pointing at her. My girlfirend i tell him, i am getting married to her very soon. I don`t know if he understands me, he doesn`t speak much english. Very beautiful, than he makes a sad faces and cintinues., me no girlfriend, i want. I laugh, give a pet on his baseballhat and give him they advice to get a car, girls dont like bikes! A few minutes later it get really crowed in the busstop, other hikers are hiding for the rain. I joked to the bikerider that he should make dinenr for all the guests that arrived in his house. When the stories goes around that the boy is on a low budget travel through　Japan, everbody gives there lunch leftovers. The boy ends up with a lot of riceballs, chocolate and sweets.

The next day the rain is gone, but the fog still covers the mountaintops. I decided to do hikecourse called 'flowerroad'　and a little bit of the 'forresttrack' to see some of the edelweis that still grows here. When i get of the bus at the start of the floweroad, an old lady ask me in japanese where i go to. So i show her the track i want to hide. She looks up the mountain and shakes her head and probably calls me mad or so. She looks at me again and mummble more japanese while still shaking her head. To be honest the flowerroad track isn't that difficult, so i am wondering why she is kind of upset. The japanse lady makes an gesture if i have enough food. I nod while pointing at my bag. I see her dissapear in the village while looking back at me and still shaking her head. I am wondering what hell i am walking too.

After half an hour you can ask me why i did get up here. There isn't any view, and the wind blows me almost of the mountain top. I think not so many people will experience this and take pictures with nothing on it. I think it is great up here! Later on the forestroad track, i meet two old ladies, who are walking so fast if the devil is on there heels. They ask me if i have seen the edelweis flower. They have been walking so fast they have missed it completely. I point them out and they returned backwards, almost running. I see them past the flowers again without looking. So i run to them shout here is the flower. But they don't have time, speedwalking further, while shouting back: yes many small flowers.........and those small flowers are the reason why people come here.

In the morning on the ferry and somewhere in the back the coastline of Japan

Wakkanai by bike

wakkanai

wakkanai

rebun-to covered in fog

I am dissapointed i am not allowed to finish the 8hours hike, due to the wheater

Making new friends in the busstop hide out

the lovely view on flowerroad

'many little flowers' even here they call them edelweis

The hostel where i stayed in is quite a different story. The whole evening loud singing and dancing. These energetic people seem never to quit. When i arrived i got a welcome shout by a bunch of people. and when i left they sing a goodbye song and shouted goodbye. I still could hear them when i was 100meter away and out of their sight.

and they go on untill the ferry finally has left the harbour

Hello Tokyo!

2009-06-17T08:57:00.000-07:00

What do you do when you want to meet a person in a 14million city. Yes you make an appointment at one of the most bussiest points in Tokyo: shibuya or shinjuku. Sounds crazy, it is. Coming from a town where there live only 118.380 people, you aggreed to meet somewhere where probably 118.380 people pass each day. No wonder i didnt get track of Alex, which i was suppose to meet. After a travel of 26hours (from door to door) i m back in tokyo with a huge jetleg and i can hardly open my eyes after three hours of sleep. It is nice i only have to go the first night to a backpackers hostel, where i was before. Even in heavy showers i could find the place that feels like home with my eyes closed. But no way i can find Alex after a mix up of places and locations. In normal live you have the comfort of a mobile at hand, how did i made appointsments in pre-mobile time?

One of the famous meetingpoints in Shibuya is the statue of the dog Hachika. Hatchika was a dog of Ueno, a professor in the agriculture department at the University of Tokyo. The dog waited a greeted his owner nearby shibuya station, after the dead of Ueno, the dog still returned to the same place for ten years to wait for him. No wonder this is Tokyo favorite meeting point. People are waiting or anxious calling with their mobile phones. Although it is a small place it seems difficult to meet your date here at the most crowded place in Tokyo. Observing the waiting people, it seems most people here are on a date , waiting for people they had never seen before, check the faces for the first time and present a big smile when the goods seems to be loveable. People look so relieved they find their date.

I might be totally wrong, japanse people seems to be more distinguished when they meet eachother. Just a humble nod to the person, while we back home give a firm handshake and a pet on the shoulder to show our appriciating. Or worse,,, three kisses, i dont know who came up with that idea. I thoughed it was introduced by the first holliday people who came back from France, maybe my sister, who introduced to our home,, you have to give a three kisses on the cheeck to greet people. I always hated it, later on i learned by the gorgeous girls that i was supoosed to be three nissed kisses. I hated that more, three airkisses makes even less sense. My aunt never understood it anyway, one firm kiss on the lips, as a young child i despited that more than spinach and brussels sprouts. When i say hello or goodbye i have a internal struggle, luckily long enough for the counter part to decide what to do. Recently i have discovered that the French aren't to blame for this way of greeting or saying goodbye. Its the dutch! said a french girl who distinghuised placed a hand to her cheeck after my second kiss. So when i met the musicians Keiichi and Sanae, for whom i organised a tour in europe a year ago, i was wondering how to greet. A nice nod with a pet on the shoulder seemed for me the right mixture of both cultures.

I am terrible in saying goodbye. When an act, which stayed and played in dordrecht, leabves the next morning. The best thinbg is that they hurry to catch the train. Last two times actually i had to push the artist in the right train, while the doors closed immediatly. Its the best for me, a friendly wave is enough and no hessitating in kissing, shaking, hugging or nodding procedure. But that me, maybe deep down in me, my consience don't want to know it's over...................................

Saying goodbye to Su Young at Amsterdam airport was a bit awkward. Seems the world turn around. While the dutch guy checked in for a flight bounding to Seoul, the korean girl stayed behind in the Netherlands. Normally this scene on the airport is quite different ;)

Very similar to one of the pictures of my last blog. Yes it is the same 'lonely dude' place in Shibuya.

It is if i never have left Tokyo. Even the Jacket is the same. The Spookey-shirt shows is made this time ;)

It was the last and first place to have dinner in Tokyo

My favorite breakfast! A well invested sandwhich japanse style.

Sanae and Keiichi (Moskitoo + Filfla/ Fourcolor) look exited with their new game of Dick Bruna Memory.

now they got something to do during the rainperiod that just hit Tokyo.

I got this present after tough negociations with a child at the queensday fleamarket: my favorit dutch holliday.

It was nice to see Keiichi and Sanae again.

LOST IN MARRIAGE!

2009-06-13T08:01:00.000-07:00

It started with an email of my friend Sunghee, who i had met in Korea during my travel.

Sunghee knew i had a great time in Korea and i missed the country and its food. Back home friends gave me a cookbook of the fine and delicious food of Korea and i was trying to make the bulgogi at home. But there it was the email of Sunghee, who wanted to introduce me to one of her friends who still lived in Rotterdam. So i responded that i was always happy to make new friends and in a short time i made an appointment with Sunghee's friend. Making sure this wasn't a date in anyway, we said to meet eachother in a noodlebar in Rotterdam. At arrival i saw her standing outside waiting for me in the rain, first thing to see was her boots and skirt under a red umbrella. After dinner i didnt want to split at al, so i propose to go for a cup of coffee somewhere else. When we did finally split, the first thing i thoughted was, the date that was suppose to be a date, sure felt like i date. This was my first impression of Su Young. Was i falling in love here? Next day i still felt that something special happened that day and i could not wait to meet her again and i invited her to come over and teach me how to make Kimchi. Well i was very surprised how much red pepper and garlic goes into the kimchi, but it spiced up everything. From that day on, everything felt like a rollercoaster trip. Result of Sunghee email, on the 18th of July we are getting married in Busan Korea. I am wondering, at the last night i was in Busan on my last travel, the owner of the backpackers hostel wanted to read my future. I kindly refused. If he had told me than, i would return to Busan within two years to get married there, i would have laughed. The owner might be as surprised as me. He gave me the advice next time to take it more easy in Korea, because i was one of the most busiest travels he had ever met. I don't know if this is according to his plans.

Last month Su Youngs parents, who still lives in Busan, has been really busy to arrange the marriage in Busan. Yesterday we got the wedding invitation. I know i can keep the blogsname 'lost in translation' because the invitation is in Korean. I hardly can find my own name, even i dont know where the place, where i suppose to be, is. Getting nervous here!! Probably i wont be the only nervous one, Su Youngs parents have never met me before. Can you imagine how it must feel, her daughter bring a foreigner with her, who actually is going to marry her within two weeks. It seems her parent are really kind and warm hearted persons, because they are really happy for us.

This sunday i will start my travel to the east again. Fist traveling as a single person, through Japan and later to Korea, a bachelor on it's way to his traditional wedding.....lost in a wedding?

Somewhere in the middle on the right side there is my name: wilbertjan

DAG 125: last pictures and stories of Japan

2008-01-17T00:02:00.001-08:00

And so after 125 days my travels comes to an end, and i am back home again. Its rainy and the sky is grey..so what can i say: i miss Asia allready. But still there are some pictures and photos left of my last days in Japan.

The conviencestore Lawson had an action.
You could save up point to get free Miffy Chopsticks
(Dick Brunas famous Rabbit, we call Nijntje.
Which is the last word of Ko-nijntje which means rabbit in dutch).
The shopassistents of Lawson were laughing when i bought
enough sushi and Onigiri to get those chopsticks.

Onigiri are typicall japanese riceballs covered in seaweed.
They make a good snack or breakfast. You also can get them in Korea
and they arevery tasty and spicy here, while in Japan the Onigidi is
nowadays covered in Mayonaise.
My friend Sunghee already put a story on her blog about the relationship
between the colors on the wrap and whats in it. Very helpfull if you dont
understand Japanese.
This time itdidnt matter i had to buy them all to get those miffy chopsticks.

When i was back in Tokyo i wanted to have last dinner in a
fancy restaurant. But i changed my plans because HIM played in town,
so i ended up in this place i call 'the lonely hearts club restaurant'
Its a very very very very really very cheap place to eat.
Tou can have dinner for 3 euros.
You buy a dinnerticket in a vendinmachine and within
30 seconds you got a plate of food in front of you.
You never see women in thess places. Its not the best place to
take your date to.
So you only see single dudes (even without friends) in these places.
I fitted in perfectly ;)

So what you do as a music geek on your last day in Tokyo.
Yes you g to a gig. This night the american bands
The Glorytellers (with ex karate members) adnd Him were playing.
Dont confuse HIM with the finish metalact with the same name.
This HIM is the project of drummer Doug Scharin
(of Tortoise, Miceparade and The eleventh daydream fame).
To be honest i think the HIM records are a little bit boring
(its souns like Tortoisebut not that good)
but live....extended with the Japanse band Ultra living, it was amazing.
I cant find the wright english words.
het was de meest rete-strakke-impro-jazz-postrock.

The whole trip was amazing.
I have been to these beautifull places and i have met
many friendly, helpfull, kind and beautifull people!
Some of them have become my best friends.
I was a little bit sad when i got home, but that changed when
i found a postcard of Sunghee in the mail
with a huge colorfull newspaperphoto of Korean nature at spring time
We hope to see you again? I AM SURE!

HIM + Ultra Living @ O-nest Tokyo

Dag 124: Yesterday was dramatic, today is ok

2008-01-14T15:38:00.000-08:00

No....nothing wrong here. It is the beautifull title of one of my favorite albums of the islandic band Mum. I should have had a local dish "hitsumabushi" (an eel dish) with one of my favorite acts from Japan Lullatone. But i ended up with having dinner with band Mum instead.

Anyone tried to ring me lately? You will get a Lullatone song on my voicemail. Their music made me smile a lot this year. Lullatone describes their music as cute minimalism. For me it sounds like the perferct soundtrack of the Hello Kitty world. So when i flew back to Japan i was getting in their hometome: Nagoya (the 4th biggest city in Japan) and because they love food too, plans for dinner were easily made. But as it happens, plans were canceled because they got foodpoisoning (the dangers of loving food and want to try everything, i think).

Luckily the islandic band Mum was performing in Nagoya at the Quattro club. Quattro is a chain of venues located in Osaka, Fukuoka, Nagoya and Tokyo. And how convieniant they are located on top of a shopping mall. So you can combine Japans favorite hobby: shopping, with going out. Never in the world will you get a better dressed audience as in Japan. And no wonder there are more women in the audience then men. At 20:30 the gig is finished, so you still have half an hour to get a new wardrobe. The band felt sorry for me that i missed dinner and i could join them. The Hitsumibashi have to wait untill i am back in Japan next time.

Mum live at Quattro

Dinner with Mum.

This is a wonderfull song by Mum

Lullatone. the clip is so funny. There is another clip
in the first post i made. It would have been great
meeting them. But i"ll be back (for sure)

DAG 122: The other way round.....

2008-01-12T04:33:00.000-08:00

I posted a new story and i left around midnight the internetcafe. Just a few hours to go and i am heading of back to Japan. So how to spend my last australians dollars. Well i could use a drink. I finally spotted this nice and quiet bar. No loud annoying discobeats and also no stupid drunken aussies (at this time enough of them). But when i tried to get in the 'black' security didnt let me in. 'cant let you in bro' he said. Why not , i replied, is the bar closed....No i think you had enough allready!!!! Whats that, I didnt had a drink for the last two weeks. Last beer i had was on new years eve. I feel 'white guy with hanging eyelids' dicrimination here. I didnt wear thongs or sportsshoes either. Did this guy got refused in Amsterdam and was he out for revenge?
And it also happened to me on the way to australia. Just wanted a beer in the plane, and i only had a little bit of wine with dinner. And to get a little bit relaxed (its still me on a plane you know), i asked for a beer. The steward looked at me, if i was going to harras the pretty stewards and passenger on the plane and give me an alcohol free beer! Well tomorrow i am back to the vending machines: can buy beer on the streets!

This is by the way the original posting:

Everything in australia is huge! Not only the country, the distances but also the food. Wanna get a coke? its more than half a liter. Everything here is just a little bit more. Cans of softdrinks? ....0,38l. I remember that Markus and me were glad to find a thick piece of chocolate in Seoul, instead of the thin 60 grams bars they got everywere else in Korea. But here in Australia its hard to get one under the 250grams. No wonder that the weight of Australians is getting an issue, not only on television (they report that 45% of the australians are overweighted) but also between travelers: do you think the australians are fat? It was even the first thing my friend Emily asked me when i met her. Well after two month traveling in Asia, it was one of the first things i noticed. But according to the canadians i have met its not that bad: the americans are fatter!

I think the general national weight is reduced due to the many asians that live here. Or as a korean guy stated to me: i don't like sydney, because it is like Korea, too many koreans! And they are indeed everywere. The streets of Sydney, Brisbane, Adelaide and Cairns are crowded by korean people, most of the signs are even in two languages: korean and English.

I remembered this biting Mountain Goats song about dying love

'somebody else's parking lot in sata cruz'

it all starts here: at the opera house of Sydney!

When i see the first contours of the biulding. I shiver.

Its a masterpiece. It costed wat too much and it took over 16 years to built it.

Its a true orgasm for the eye! Got speechless.

over 1 milloin tiles are in the rooodtiles.

The tiles are not white, but creme, because

of the reflection of the sun

I visited a contemporary dance performance inside the opera building.

Called 'construct' The opening was not only funny, but

it was a battle between a automatic screwdriver and

impossible moves of the dancers.

I read later that the choreographer of this piece, Tanja Liedtke

recently died in a caraccident.

Visited a Sydney Nolan exhibition.

Nolan is the one of the most important artists of Australia.

His works of Ned Kelly are quit remarkable.

Kind of selfreflection of the artist inside the most famous villan of australia.

(see picture)

This is one of the things i will miss.

Auzzies excellent coffee.

Everywhere you go, they have real coffee.

Got addicted of the 'flat whites'

With a GPS system inside the botanique gardens

of Sydney. The GPS sends you to different places in the

garden and there a story of ghostly love was told.

It was a project of the Sydney Festival

DAG 119: On the streets of Brisbane

2008-01-10T02:33:00.000-08:00

DAG 115: on a sailingtrip and movies of 2008

2008-01-06T03:38:00.000-08:00

The second day of our sailingtrip i am walking on 'whitehaven beach' with my eyes closed. The bright sun is reflecting on the white sand and it hurts my eyes. I am asking myself how i am going to survive here without sunglases for the next hour. Whitehaven beach, postcardpicture perfect (it is one of the top 4 of most photographed point in australia. guess what is nr 1? that photo will pop up within a week on this blog), but Whitehaven beach is also triplesunburn perfect: by the sun, by the reflections of the water and by the reflections of the beach.

It was a wonderfull and relaxing trip. The stories come with the pictures. It was a beautiful trip with gorgeous islands and turtles popping up at the surface. And a lot of jellyfish! Big ones, small ones. There seems to be 600 types of jellyfish. Because of the dangerous ones we only could swim in a smelly and asexual stingersuit. It ruins the party in paradise a bit.

After this trip i took the nightbus to Brisbane. 20 hours in a crappy bus that showed a the horrible movie 'the cable guy'. No escaping that with full volume. I tried to read this moviemagazin and i really got excited about a lot of movies.

In Brisbane i went to the new film of Wes Anderson, the Darjeeling limited. How many movies can this man make about disrupted families? Although i think 'the life aquatic with Steve Zissou' is his masterpiece, this one is unbelievable funny again. And.......it stars Natalie Portman naked!
Talking about naked scenes. The new Ang Lee (brokeback mountain and director of my favorite movie about food 'eat drink man woman' ) 'Se Jie' seems to have some explicit sexscenes. The film has become a severe age rating in the USA. Luckily Ang Lee didnt want to make alterations so we still can see the balls of Tony Leung! (that must get your attention Ladies)
And 2008 got more big promises. The return of my heroes 'Batman' and 'Indiana Jones'. Being the only superhero who has an extreme darkside and didnt become superhero by radioactive bites or stupid medical experiments that has gone wrong, Batman is my favorite. Out of the hands of Joel Schumacher who almost killed Batman and in the hands of Christopher Nolan (Memento, The Prestige) Batman is the Darknight he should be again. This time the battle with my favorite supervillain The Joker begins.
There also a new flic of Michel Gondry (eternal sunshine of a spotless mind) coming up. 'Be kind rewind' is a comedy starring Jack Black and Mos Def(!). Its about two videostore workers that has erased all rentals by accident. The solution they come up with is to reshoot all the movies by themself. Sounds good doesnt it? Gondry is also filming a script of Daniel Clowes (the comicbook writer of Ghost world). And this is not the end of this commercial.....because i got really excited by the fact that that there will be a new Paul Thomas Anderson movie. Being the writer and director of the classics 'Boogienights' and 'Magnolia' I think that Paul Thomas is one of the most talented man of this era.

And my favorite movie of 2007? I was struck by the amazing visuals of '300' it was true to the Frank Miller story. It was even better than Sin City.
What happened to the new Won Kar Wai movie? Everywhere i come it isn't released yet, but it also not in the list of 2008. I wanna see Norah!

Our salingboat sailing along the islands of whitsundays.

The Skipper

First stop. Whitsunday island. In the top 4 of most photographed places in Australia

Pics of Whitehaven beach.

All 24 people on board slept under the sky. Our reward a great starshow.
There were shooting stars gallore. Somebody asked what i wished for.
My mind was blank i told her. Nothing to wish for, I think i must be satisfied how things are going.
We also looked for the 'southern cross' the group of stars that is in the australian flag.
The boatcrew used a 'starfinders guide' but there were to many stars to find it.

The third day we stopped at this sany island, Langford.
On one site of this island there is a big reef, on the other side there are a lot of rocks.
We went snorkling at the reef. I was pleased to see a tiny reefshark,
but when i came out of the water and looked at the rocky site. I saw plenty of stingrays and blacktip reefsharks.
And even a shovelnose shark!

Although the clouds on the background dont promise anything good,
I meet a lot of people, traveling the same or oposite
directions, who are complaining about the 'shitty' weather.
But I am still traveling with the sun. Seems to be connected to my backpack.

Back in Airlie Beach i went for Sushi.
And i found this perfect east meets south product
A kangaroo-sushiroll. It was delicious. Took three plates ;)

DAG 110: Last day of the year.

2008-01-01T23:22:00.000-08:00

So what do you do on the last day of the year? Well that thing that you enjoyed the most during the whole year: i went diving again. This time i dived the SS Yongala, one of the largest and most intact historic shipwrecks in Australian waters. It is also a mass gravesite.

Built in 1903 the SS Yongala was one of the biggest passenger and freightsteamers at that time. It routed from Melbourne (south east) to Cairns (southwest) and had room for 110 1st class and 120 2nd class passengers. At 1:40op on 23 March 1911, the Yongala left Mackay bound for Townsville on what would be its final voyage. Five hours later, the vessel passed the lighthouse keeper on Dent Island in the Whitsunday Passage, steaming into what was described as 'worsening wheater' With no radio onboard (the radio was to be installed in Cairns later on), the captain had little warning what lay ahead. This was the last sighting of the Yongala. All 122 people onboard lost their lives. The wreck was discovered in 1947 by the navy, but was first marked as a coralboomie until it was first dived in 1958. They discovered it was the Yongala by the serialnumber on a safe recovered from the wreck.

So at the end of 2007 i m floating above the Yongala and the view is amazing. Surrounded by sand the wreck has become a dynamic artificial reef that attracks a lot of small and big fish. The Yongala has become a real fishmagnet. I am surrounded by big groups of batfish, Mangrove jacks, sweetlips, trivallis and thousands of small fish. But the big winner this time is the leopardshark that is just resting in the sand outside the ship. A giant seaturttle (never have i seen such a bg one) and an enormous Queenland grouper, that has been nicknamed 'VW' by the divecrew. VW because the fish equals the size of a small Volkswagen .

Did i mention in my blog that snakes freak me out? Well where ever i look i spot the olive seasnake, the most poisonious snake in the world. Luckily he cant bite hard, or he must get to your earlob, otherwise you die in a sec. Nice to know. But i survived the last day of the year!

The Yongala dive was one of the most impressive dives i did so far. Floating around on a depth of 25m (never felt so bouyant in my life) looking through the holes of the wreck and spotting so much sealife. Not a bad way to end my year.

The next day i wake up at 09:00 excactly, midnight in the netherlands. They started celibrating New Year at that moment. Someone explained to me, that someone must have been thinking at me at that mioment :) Thank you!
TO EVERBODY: HAPPY NEW YEAR AND I HOPE THAT YOUR WISHES WILL COME TRUE IN 2008!!

The SS Yongala in better times

The Yongala has become a fishmagnet

And they arent small either!!! Olive seasnake

Dag 106: Jaws of Death!

2007-12-26T23:11:00.000-08:00

"Give me a reefshark" i say to Rebecca my dive instructor when i board the Ocean Freedom. I've heard the stories of the other divers at the live aboard, but i didn't see any. She doesn't promise anything, but she says that will see what she can do.

We're just 5 minutes down during the second dive of the day, when Rebecca hits my head. I was looking in the wrong direction again. 3 meters behind my back a beautiful Reefshark slides through the water. I am amazed. But the dives becomes even better when we swim around the corner and see two whitetip reefsharks chased by an agressive Giant Trivalli. The reefsharks are swimming quickly around this small piece of coralrock, trying to find a hiding place. All this is happening 3, 4 meter in front of us. Rebecca claps enthousiastic in her hands, she gave me a double portion of reefsharks. Her mission is accomplished!

But the story doesn't end here. In the afternoon we are snorkeling at Upolu cay, 3m shallow and sandy place. And i see a giant Sting Ray, the kind that killed Steve Irwin. It is huge, its an alien flagship. A little blue spotted sting ray besides it. When i am starting to get tired i swim back to the boat and spot three beatufil unicorn fish. I am just hanging in the water and what you think that slides just below me: another reefshark. What a day!

When we are back in Cairns, i asked Rebecca how they called the second diving place. "Jaws of Death" she replies. She must have made that up.

The white tip reefshark

DAG 104: X-mas at Cape Tribulation.

2007-12-26T03:18:00.000-08:00

I celibrated x-mas in the most beautifull spot in Australia: Cape Tribulation. Gorgeous thick rainforest ends up at the white beach. I am fascinated by the capricious mangrove forest and the dark rocks surrounding the beaches. Hundred of funny crabs are running around on their backlegs. They are pretty fast too. On Boxing day i wake up at the beach under the full moon. I only hear the rushing of the sea. It feels like Paradise

But when Captain Cook discovered this part, he didn't think it was paradise. Stuck for months at the Barrier Reef (it is shallow there) he finally made it to the shore, to be welcomed by deadly spiders, crocodiles, jellyfish, snakes, agressive ants, sandfleas, leeches and mosquitos. At these are just the animals! We also got plants like the 'wait a while' with strings of thorns where you can get stuck in. There is the 'Gympe Gympe' a very obnoxius plant that has tons of tiny needles that sticks into your skin and give you tremendous pain. There is even a killer tree that strangles his host tree and eats it alive until nothing there is nothing left of the host. the indegouis people used to bury their deads inside these strangler figs, so when Cook came onshore he thought the trees ate the humans. When he couldn't find freash water and food he was so fedded up with this place Cook that he named this place Tribulation. I am surrounded by mount Pity and Mount Sorrow.It suits me to celibrate x-mas here.

But Cook didnt had warm showers, internet, insectrepellent, a cool swimmingpool, a bar (that luckily didnt play WHAM or MARAIH CAREY xmas songs) with free beer and great dishes like the wild Burumundi. So i Cook would discover this place again, he propably will gave it a more positive name. On our way to Tribulation our Guide shows us a nest of green ants, according to him the most aggresive ant on earth. When they are attacked, they all come out together show their enimt their ass and squirts out a nasty smelling kind of acid. It seems that you can made tea out of it and they also use i for a substitue for lemon. Licking the ass (like i did, yes it was always a dream of me to lick the ass of an ant) is like licking a 9 volt battery.

the beach at cape tribulation.

You cant swim at the beach because of the killer jellyfish.

mangrove forest. I am fascinated by the shapes of the roots.

Mangrove forest

The sandcastles built by thousands of crabs

The green ant and its pushy ass

rainforest

The strangler fig, without host

My cabin in the rainforest

Dag 102: I am an advance diver!

2007-12-23T00:18:00.000-08:00

the Great Barrier Reef
Everything in Australia is huge, to make it easy for you they added 'great' to every name. Like the 'Great Barrier Reef'. 2000 km of beautiful Coral formation stretches out on the north east coast of Australia. A three hour boatride took me there and i was surprised to find very shallow water. The best parts of the coral are to be found at 5 till 18 meters.
The most famous inhabitant of the Reef is ofcourse the clownfish Nemo. I allready saw a lot of these funny clownfishes in Japan and Thailand but they all were the nephews and nieces of Nemo. The real Nemo lives here in Australia. Has everybody seen that movie? Well uncle Walt left out one important fact. If mother clownfish dies, dad has a sexchange and becomes female (including reproductive system!). Nice detail they forgot to tell you, ain't it.

Advance diving
We leave Cairns harbour for a three day divingtrip at the reef. 11 dives in 2.5 days, pretty severe. You start diving at sunrize and you end around 8 o'clock in the evening. I am trying to get my advanced certificate this way. A day before i picked up my instructionbook and start studying. I know i make a lot of strange jokes, but i can be pretty serious too. So if people ask me to study, i study (except for French that is). So i study the chapters i suppose to do and stresses the important things, with my new yellow marker. I also do all the reviews at the end of the chapter (sound familiar?) I place questionmarks at the things i do not understand. I even do an extra chapter about peak bouancy. Like i said i am pretty serious about it and i want to improve my skills.
I feel like a fool when my advance instructor just gives the answers of the reviews, which the other pupils write down, because they hadn;'t any time to read. When i ask her one of my questions, she sights out loud, she doen't seem to be interested in teaching me.(actually she don't know the answer) . It felt like a cold shower after the excellent experiences i had in Thailand when i got my Open Water. But then again i am here to enjoy my dives.

Fist fundive
Ever played football as a young kid. The trainer explains the tactics, tells you that there are defences and an offenders in this game. But as soon as the ball is in the game everyone, including the keeper, jumps on the ball. Well the first fundive is like this. Our instructor Steve debriefs the 18 divers about the route to take and he ends by saying that this is the only dive he will guide and asks us who will join him. All 18 fingers go in the air. So steve explains the rules, how to follow him in pairs of two and buddy us up. But as soon we hit the water, evrybody jumps on Steve. I lost track of my buddy. I never saw this guy before and in the water everybody looks the same in their blue stingersuit.

First Nightdive
Everybody is a little bit scared, because nobody knows what is going happen. You jump in dark water and you know there are sharks, no better yet there are so many triggerfish out there, waiting for you. There is even a triggerfish that is dressed up like a clown. That is one fish you don't want to meet in the dark. At one of my dives a triggerfish yawns at me and show me his big teeth. I think prefer the beautifull and friendly reefsharks!
So its you, you're buddy, a torch and the big dark ocean. But as soon as i get into the water i am surprised how much you can see. All those torches of your fellow divers, make the dive a bizar play. The second nightdive is really fun, now i am used to it, i try to spot the nocturnal animals. Most of the time i annoy the sleeping fish, but i do see some shrimps. I really loved the nightdives.

First Deepdive
Don't ask me to stand on a 3m ladder. do not ask me to go up a tower. Although you see me doing some stupid things, like the staircase to heaven in Korea and looking down intoKkings Canyon, i still freak out on heights.
But going down 28m in the water, no problem. This was one of the best dives this trip. Floating in front of this huge wall of coral. It was really beautifull. I didn't experience any nitogen narcose (although i think so, or did i try to kiss that clown triggerfish)

Almost the final dive
I got a new buddy. Steve briefs us the route and guidelines. Before we get in i ask my buddy what he wants to do. He replies: "like Steve said" After 3 minutes my buddy turns left in stead of right and we got stuck in a current, that drifts us away from the boat..As we ascend we are still in the current and can't get back, so we for a pick up. On board Steve asks us if we were planning to go to Fiji. Would be cheaper than flying i reply. I ask my buddy why he didn;t stick to Steve guidelines. My buddy answers that he was still sleeping during the briefing.

I am an advanced diver now
At the end of the trip i become an advanced diver. Well on paper that is, i don't feel like it.I still ran out of air pretty fast (my dives didn't last longer then 35 minutes) and most of the time i didn't had a clue where i was swimming to. I look at the compass, i read the compass, but what is it saying to me (its a Homer situation) Don't ask me to indentify a fish (the triggerfish i know by now)
Anyway it feels really good saying it slowly: a-d-v-a-n-c-e-d d-i-v-e-r. Pretty proud of it too.
And diving at the great barrier reef? It was amazing. I still can't get enough of the turttles. They are my favorite creatures. The way they swim makes my heart jump.
I learned a lot about diving with unknown buddys. When we are heading back to Cairns, i concluded that these trips are better if you got a familiar buddy. Someone who shares the same interests and goals (uh maybe the same airconsumption would be nice). So all you pretty ladies, if you like water (and if you can yell at me if i lost direction AGAIN) you know where to find me. Next divetrip i am planning is to Hawai (how convenient).

The best picture i took. This green sea turtle. There were lots of them.
They are so cute, when they swim.

Look at the dives times! 19:30 its dark! and 6:30 is early

The sun is getting up at the great barrier reef

Giant Clam

diagobal-banded sweetlips

Got lost, stuck in a current and we couldnt get back to the boat.
We needed some help

DAG 97: Kakadu

2007-12-18T22:38:00.000-08:00

"ok people, mumble, mumble, noise, noise, mummble, KAKADU, mumble, more noise, mumble 4 meters high, more aussie mumble". So sounds the explanation of our tourguide through the soundsystem of the car, all his words get blown away by the airco. Everybody in the group is complaining that we can't here him at all, but when he turns the volume up we hear a snearing beep. The solution is to turn the aico off, but its hot outside so we will be frying. Its almost 40 degrees with a humidity of 90%. Even thinking makes us sweat, so we choose for the mumbling instead. Our guide doesn't mind that he is the only one that can hear him.

At one point our guide drops us of at the Mary river site. Leaving us flabbergasted when he drives off. Nobody did hear him say when he will return, leaving us here behind with the possibility of crocodiles. Because the last thing we did hear, was don't get in to the water!

But we don't see any crocodiles (there must be thousands of them in this area) but there are hundreds of annoying flies. These flies are smart, they go directly for your eyes, nose and ears. and did i tell you about the mosquitos? The pharmacist gave me a 80%deet stick! She said that the mosquitos seems to prefer white european. There is even one mosquito that can give you a kind of sleepdisease. There is no cure for it, she says, selling me the 80% deet instantly. Welcome to my second campingtrip in Kakadu Park: the scenery of Crocodile Dundee.

Kakadu is Australia's largest national park (East of Darwin) and shelters a variaty of habitats and wildlife, including thousands of snakes and offcourse the fresh and saltwalter crocodiles. The park is joint managed by Parks australia and the traditional owners, the Bininj and Mungguy, who lived in Kakadu for at least 50.000 years. Most of the land is returned to the Aboriginals, who leases it now to the goverment. Kakadu was one of the first parts that has been returned.

The whole area knows two cilmates, the dry season and the wet season. At this moment the wet season has started. Soon this part will be hit by thunderstorms, monsoons, thyphoons and heaps of rain. The rivers will be flooded and most of the land will filled with water. Spreading the wildlife acros the area.
The best part of the tour is when i get up the second day at 5:30. Wllaroos (a little bit smaller than Kangaroos and bigger than Walabies) are a few meter behind my tent. some are fighting giving me a first seat of a good boxingshow.

And did we see crocs? Well the best one i saw was the 7meter saltwater crocodile, with the well chosen name 'sweetheart', but it was in the art museum. they killed him, because he was attacking boats in the river. We got a glimpse of three crocodiles during the rivercruise on the Saint Mary River. Kindly sleeping like we did one hour later.

and the mosquitos? Well they didn't sting me, but i am Whasian (or the 80% deet worked)

and this is what camping in Kakadu looks like:

First you lok at some 10.000year old Aboriginal art

then you enjoy the views of the wetland

and enjoy more views of the wetlands

Dont forget to read the signs before you enter the area

Then you spot the wildlife, they blend in easily. But they are cute as your handbag

and you look out for more wildlife

You go for a swim because it is sooooo hot.

Sucker, You forgot the read the signs!!!!!!!!!!!

And you go out camping, hope the wetseason storm will pass you.

and next day you start enjoying the wetlands again.

DAG 92: Camping Trip

2007-12-12T17:57:00.000-08:00

We all get waken up by Dom our tourguide at 4 o'clock in the morning to catch the sunrize at Uluru. I hop on the bus with sleepy eyes like everybody else. Like allways Dom puts on his big smile and good spirits, starts the bus and the first song that he plays on the carstereo is a very depressive song by BRIGHT EYES. Is this his kind of humor i ask myself, do i have to take the bandname literally? Everybody look like zombies after 3 or 4 sleep on a rocky ground.

I am on a three day camping trip in the outback around Uluru (maybe best know as Ayers Rock). And what am i doing here? Everbody who knows me well, knows that i hate outdoor camping. I really hate it! Why sleep on a louzy campingbed, packed in a tiny sleepingbag in a small hot tent, when you can sleep in a big aircondiotened room on a soft bed. And this trip is almost worse, there is no tent! You just sleep on the ground in your swag (a one person bodybag) praying that there will be no spiders, snakes or red ants crawls into it. Although Dom put up its two thumbs and says "no worries mate, you will be fine". You see that all 20 people of the partygroup are thinking the same as me. And the best of all, it took you the whole day in a desert trip to get here. We made 1500 kms in three days running on a straight road through the hot and red desert. No bending machines, 7 elevens or K marts on the corners here, we are in the outback desert. So what i am doing here...............

Well this trips turns out to be amazing. You not only get stunning views from Uluru (ayers rock) the even more amazing 36 peaks of Kata Tjuta and you get a peer in the depths of Kings Canyon. But Dom our guide also explanes a lot about the bizarre geologie that formed these places billions of years ago. And you learn about the history and habits of the aboriginals that tried to survive here for thousand of years. It makes you feel a tiny part of history of this world.

These places we visit are sacred places for the aboriginals. There are special storylines how these places were created by their ancient fathers. We get to hear the 'children' stories. You have to be proven worthy to hear the 'real' stories. How to get a real man? Well, at the age of 8 you get sent into the desert with only your spear for a survival trip of three years. Look again about how i am thinking about camping, i am really satisfied with the children stories.

In two days i will make a campingtrip again, this time up north. when i come back, i will be a good boyscout with survival techniques. (although i cant do anything with how to catch a kangaroo at a campingflight to Lowlands)

I ended op taking hundreds of pictures of beautiful red rock formations. here are a few.

Sunset at Uluru. It is amazing how this rock is created.

Actualy it is a broken rock that is turned 90 degrees!

it sticks out for 350m above ground, there is still 700m below.

Uluru

sunset in the outback

36 peaks or 'heads' of Kata Tjuta. 500m high.

It looks the same as Uluru, but this is made of

compressed pieces of rocks

Kata Tjuta

Sleeping in my comfortable swag. Under the sky.
It was cloudy (even some raindrops) so no sky of stars for me

Making dinner the bushman way. It was a very good chili!

the pots are heatened by the hot coals beneath and on top of the pan.

looking in the depths of kings canyon

swimming in the garden of eden (kings Canyon)

when i got out, Dom told me he spotted the biggest python he ever had seen last time.

this is my impression of slints ablum spiderland or Apocalipse now!

Dom tells us how this tropical plant came into the desert.

DAG 89: Alice Springs

2007-12-09T02:45:00.000-08:00

30 km after leaving Adelaide we make a right turn and JP our busdrives/ tourguide jokes: "look to the rightside and you see nothing, look to the leftside and there is more of nothingness" Funny joke but how true. It take 1500km, 2 days and over 20 hours to get to Alice Spring, the heart of Australia. On the way we see a lot of interesting variations of nothing: bushes, more bushes, less bushes, red sand and the hightlight of the trip some wedgetail eagles and a big saltlake. Just before we end up in Alice Springs the bus turns left for the first time during this 1500 km trip.

the left side

the rightside

the salt lake (the salt layer could be 75cm thick)

Dag 86: Doing nothing

2007-12-04T20:17:00.000-08:00

Again there is not much to tell. Taking some relaxed days here in Adelaide before i am sent off in the hot desert. The last days i have been finishing the biography of Nick Cave and started in a novel of Jeff Chang called ' a history of the hiphop generation'. I can't stop reading. I made a dolphincruise recently, finally the captain spotted two little dolphins somewhere at the horizon, but at that moment a drunken Nick Cave was kicking someone in the face again.

Last Sunday i went with Emily and her good friend Cassie to the beach. Cassie wouldn't get into the water because the news the other day mentioned that a shark was spotted in the area. I didn't dare to cross the dunes because there ware snakesigns everywere. Nice couple we were.

Sitting on the beach looking out over the sea, i was thinking that i will never be this far south in my life ever again. Or my dreams about diving at the poles must come true. On the other hand when i dived in Korea the last time i thought the water with its 22 degrees was very cold ( i am such a wussy) We had some fun at the beach. Emily started dancing i joined her, but after my pirouette i landed with my face in the sand. Cassie made a funny video, but i still cant upload it to my blog.

Yesterday i went with Emily to Normanville, where her friend Ruth lives. This is a beautiful little place at the coast, 70km from Adelaide. Ruth lives in a small cottage with an great outdoor shower (ofcourse i tested it). She seems to do a lot for the local artists, painters and potters. Sometimes they stay in her place and make paintings, thats why her place was stashed full with amazing paintings. Ruth showed us around and prepared an amzing lunch for us. She said she kept it simple but she keep on bringing things like salads, fruits and different kinds of cheesse to the table untill it was full. I was like a happy child when she came with a big box of chocolate-icecream (the two magic words captured in once). We ate it with a small local citrus fruit called cumquat. Yummie!! Ruth saw i was enjoying it, so she gave me a second portion. Yummie again.

I was really hungry because we allready did some sea-kayaking and a walk on the beach. Did i see 3 dolphins or 3 sharks? There where at least a lot of sharkeggshells on the shore. It was an amazing trip thanks to the hospitality of Ruth.

Looks like we were in a time warp at adelaide beach

Sorry pretty ladies: Its all about me, me, me, me!!

I am the star of this blog.

Cassie on the left, Emily on the right

Foot artwork

Emily's little dance performance.

the drylands on the road to Normanville.

In a lot of Australian paintings you can see these settings

Normanville is famous for it seadragons (they are amazing whem the live in the water)

These are their skeletons. They really look like dragons!

Did i see sharks or dolphins (i will photoshop them in later)

the beach at Normanville

DAG 80: Hugging Walabies and Koalas.

2007-12-02T03:43:00.000-08:00

I paid a visit to the symbols of australia: the walabies, kangaroos and Koalas.They are so cute and furry! and sweeter then korean styled coffee. I have been hugging and kissing them the whole day.No story just anjoy the pictures. WARNING People with a soft spotted heart should skip the last picture!

The ultimate fusion between Australia and Asia: this yummie kangaroo green curry dish. The meat tasted better then any beef i had in my live so far. People who think that this is cruel....please refrain from eating chicken, pork and beef (the kangaroos have a lot of space to ) and also refrain from eating tuna (kangaroos plenty here and the tuna is an endangered specie)

DAG 79: Adelaide Australie

2007-12-01T07:05:00.000-08:00

Although i am in Australia now, i still can call this blog 'lost in translation', because i am going to need a phrasebook. Most of the time i really don't understand what the hell these aussies are saying.
What can I tell you about australia? Well it is big, no it isn't big it is enormous. I started my travels down south in the relaxed city of Adelaide, south australia, the driest state in the driest continent! There closest city, Melbourne, is only 11 hours by train. That is From Dordrecht to Barcelona. That is from the top of Japan to the tip of the southern islands. That is from Busan to Seoul, back again and you still got time enough to travel back to Seoul. And we are talking about the nearest city. So you better plan your trip in Australia the right way, otherwise you will be losing days by traveling, or you take the plane like it is the local bus (200E each flight). Luckily there is a trainconnection bewteen these cities, the other one runs from Adelaide up north to Darwin. So be ready for spending long days in the bus.

Wondering how 24hours in my look like right now? I got no time to be bored.

09:00 AM
In Adelaide i am joined by my friend Emily. Born and raised in Adelaide and Will Oldham fan (who actually played here and told Emily that she was wearing a beautiful green dress) makes her the best guide there is. We start with the best breakfast there is: icecream with dark strong coffee. You can find it at the 'central market' the best place in town. This market is the nicest indoor market in australia. It's always busy with a great atmosphere, and everyone hangs out in it for hours and has coffees and meets friends. You can find here all the food of the world: thai, korean, vietnamese, japanese, chinese, indian, italian, greek, french etc etc. You can even find the famous dutch 'dropjes' and 'bolletje'. All the summer fruit is out so you can eat proper mangos, cherries, plums and peaches. And they got here a fantastic collection of glutenfree products. So i've been eaten pancakes, chocolate cakes and hamburgers. To be short i am on a foodtrip again.

11:30 AM
We start bushwalking. Just outside Adelaide we take the short 'waterfall' trail of 2 hours because it is hot. It is so hot here that even the trees take out there coat. The bark is spread on the ground. It is so dry that there is no drop of water to be found in the waterfalls. But now the top makes a great picknick place. A beautiful lookout over the dry lands. The fruit and spreads we bought on the market taste good. I don't spot koalas this trip.

14:00

To cool of i do 20 laps in the 50m outdoor swimmingpool. After that i return to the travelagent next door to the hostel i am staying. They do a wonderful job helping out with my travels next weeks. I spent a lot of money, but i am going to do some fantastic things (you will see)

19:00PM
I meet Emily at Ying Chows the finest chinese in Adelaide. They serve great and tasty dishes.

22:00PM
Just in time to see The legendary Jungle Brothers kick off, at what becomes the best hiphop party i have been to, at HQ headquarters. The JBs drop their classic old skool tunes. The line up is fantastic with J5, Jungle Brothers, Swollen Members and Masta Ace/ EMC. Prevail of Swollen Members knows how to get the party started. He jumps around, stage dives and dances from left till right. But this is the night of
Masta Ace and his EMC crew. For more then 90minutes they flow and steal the show. So much Energy. I put some footage here so you can get the feeling. I am jumping, hopping and waving my arm in the air (if i don't care).After that the crew does a signing session until the venue closes. Respect!!

03:00 AM
Finally i hit the sack. At nine next day i have a meeting with Kangaroos, Walabies and Koalas. And i start dreaming of them.

Central Market: gluten free heaven

GREAT I can buy gluten free cakes, hamburgers, hotdogs and on

it is so hot even the trees take out their coat

Is there a greater place of a picnic? on top of a waterfall

great food at Ying Chow

The film i made is too big to post at the moment. But here you can get a taste of the vibe.

everbody was singing and shaking.

DAG 73: Back in Tokyo

2007-11-25T19:02:00.001-08:00

10 weeks ago i left home and it still feels pretty good. Some people ask me if i miss home a bit, well there was one moment i wanted to be back home. Jason Molina played this weekend his sad, heartbreaking and tear ripping songs at the Crossing border Festival in the Hague. Although Jason visited the Netherlands many times (also with his band Song Ohia) i never seen him play live. Instead of that i am banging my head with 600 japanese fans to the slow postcoremetalcore of JESU! This is allready the third act i see live in Tokyo, that has been playing at the Urban Explorers Festival before. I just missed Opiate because i was on the plane to Korea. It seems that Tokyo loves the UE acts ;)

What is it about Japan and taking fotos. I think we joke a lot about the japanese tourists: they see Europe through the eyes of their camera. But now i know why. They enjoy their total freedom, because here in Japan it is almost nowhere allowed to take pictures. Shibuya crossing from Starbucks, forget it! The gig of Jesu, forget it. There is always somebody popping up with their arms crossed telling you, you can not take pictures. So enjoy the illegal pictures below.

Luckily it is allowed to take pictures of the biggest symbol of Japan: mount Fuji (almost 4000m high). Climbing season is over, because the top of the mountain is covered with snow and ice. Normally busses run up to the 5th station and then you only have to hike 6km to the top. But withouit wheels i had to start at the beginning. Up and down the 5th station (2070m and halfway) is a 25km hike in total. Next time i can start at the 5th station and i can tell that i walked the whole mountain.

Jesu at club Quattro, Tokyo

Mnt Fuji in the mysterious of sundown

Frosted ground on Mount Fuji

It was sunny

Back in Tokyo. Tokyo busiest point: Shibuya. It is crowed

And jason molina song at the end.

DAG 70: Goodbey seoul and the DMZ

2007-11-24T01:37:00.000-08:00

I got my second "lost in translation" moment when i am sitting in the hotel cab that drives me to the begining of mnt Fuji. Remember how the movie ends up with Bill Murray sitting alone and the Jesus and Marychain songs starts. you feel the loneliness. The only thing missing now at this particular moment is this track. I just have left korea a couple of days ago and without my friends i feel a liitle bit out of order. When i left Korean soil i just shed a tear. This country and all the korean people welcomed me a lot, it felt like leaving home. Above all i made some new best friends during my stay. I think i will miss Sunghee, Markus and Jeong Nam a lot. I think i travelled 2.5 weeks with Markus and he was great to travel with. He even could read the korean signs, so that made taking busses for me very easy. In the meantime i have another Japanese story to blog, but first still some things that happened in Korea.

The first part is about the DMZ tour Markus and me did. The DMZ is the demilitarized zone between North and South Korea. The zone is 4km wide and strechtes out from the east till the westcoast. Although it is heavily guarded by both sides and millions of landmines, a tour for foreigner tourists run up in to the zone. Offcourse forbidden to Korean people and 39 other countries (most of them are muslim). Our group is two tourbusses big and this is not the only cooperation that does the DMZ tour

The DMZ

There is only one highway connecting the south with the north. All the bridges make part out of the anti tank defence system, happily pointed out by our korean tourguide mr Kim. mr Kim looks like he walked straight out of a bad american eighties spymovie. Not only his strange american accent but he doesnt also waste a second to tell us how poor and how bad the living in North Korea is. He tells us a dozen sad stories about the hard life in the north. The north and south try to hook up. South korean built some factories in the north and because there is a shortage of energy the south also deliver the electricity. mr Kim tells us that the north korean workers dont make any money, because the north korean workers are heavilly taxed. Also only former military are able to work in the factories. And that is how bad life in the north is, emphasizes mr Kim again.

Recently there is also a railway road connecting the north to the south. It is only oused once during the opening. One train could make the trip.

When we reached camp Bonifas in the so called Joint Security Area, we have to changes busses and the tour is taken over by the US army. " in front off them all" is the motto of the soldiers living here. To make sure this is serious business we get a small debriefing (do not make gestures or contact towards the north korean soldiers!) we also have to sign a paper that we know we can get injured or even get shot.
Making part out of this silly tour (almost unbelievable but they also got a giftshop here in this military base, selling dmz shirts, baby military suits and ofcourse korean sweets) makes it hard to get the feeling that the situation here is still tensed. In the eighties there were still some incidents and american soldiers get killed by an axe, the so called axe murders. Our guide points out the building on the north korean side which still held the axes, the so called north korean peace museum.

The tour is too big to mention everything. We see the south korean farmers village (freedom village) in the DMZ and the north korean village on the opposite side. You guess, that village is called propaganda village by the tour. It seems that nobody lives here, but thir flagpole is 40m higher and the flag is much bigger. according to our guide the flag needs to be lifted by 50 people. It is also to big to wave in the wind.

The tours end up at the Dora Observatory. Visitors can catch a rare glimpse of the reclusive north korean state through binoculars (it will cost you one hundred wonn for a couple of minutes) from the 304 square feet, 500-person capacity observatory. We can see north korea third biggest city Kaesong. We are lucky it is a clear sky and we can see the 20m high statue of Kim ill sung.

Taking pictures is only allowed in the restricted areas. The area is way in the back that taking a picture of the north isnt possible. Actually the whole tour feels like one big provocation to the north. I cant rid of the feeling that i am watching monkees here under the all seeing eye of the military. This feeling gets bigger when mr Kim and our busdriver starts a karaoke of happy birthday and wedding songs for some passengers, just before leaving the barbed wire zone. How akward but maybe just a little bit stranger you also can do this tour from the north side. I am wondering how the north tells us how bad and poor the living in the south is and how they calls the south korean 'peace village' (i guess propaganda village)

more korean stories after the dmz pics.

our tourguide mr \kim in front of the gift shop at kamp Bonifas.

Markus and me, traveling save in the dmz with our visitors badges

]

This ROK soldier has to stand like this for 3 hours! The middle of this building is

the border between north and south.

ROK soldier. Not a north korean soldier. You can get on a picture with him.

The north koreanvillage propaganda village. Look mom our flagpole is bigger.

Pissing in the wind on a higher level.

looking at north korea from the area where it is allowed to take pictures.

SEOUL

I am a little bit behind with my blog, so thats why this is a big post.

My travel through korea ends up in Seoul. Because of my experiences in Tokyo, i was a little bit afraid that this 10million city was also getting on my nerves. But like Korea it loved Seoul. Its starts with this tradional and quiet guesthouse i stayed in. This was an excellent and quiet base for my visits in to Seoul. Above all Seoul isnt like Tokyo one big shopping mall, but there are many small art galleries, musea, theaters and venues. The city is vived because of the many students that hangs out in the city. I saw many performances from modern dance to one funny b-boy performance (korea is famous for its outstanding b-boy-ing).

I was lucky to be joined by Sunghee again. She was such a good company and fun to hang out with that time flew and before i knew it i was allready sitting on the plane back to Tokyo.

One of Sunghee friends Jeung Nam took us to his favorite sites and art galleries.

I think i eat almost all the korean food there is (also liked the varies kinds of streetfood) But most of all, i liked the korean "bang". Bang stands for room and there are varies kinds, like the jimjillbang (kind of sauna) the pcbang (like a internetcafe) dvd bang (a small cinema where you can enjoy movies on a large couch also ment for the korean dating course) and ofcourse de noraebang (a karaoke room just for singing. can you believe it no drinking involved. Koreans like to sing! Sunghee, Markus and I went after drinking some dongdongju (the fine korean alcohol) singing some great eighties/nineties songs like Nirvana, Abba (the SOS song sounded great or was i drunk?) Metallica, Billy Joel and our all time favorite girls just wanna have fun. How comes that these songs are stuck in my mind. We just had one hour to sing but the owner keep us giving us extra minutes. were we that good? Sunghee can sing really good. but probably all korean can, because of this Noreabang.

I know what i am going to do with all my spare rooms when i come home: turn them into bangs.

Just enjoy the pics because its too much to tell. Within a couple of days i am flying to Australie. Can you believe it. It snowed in Seoul, in Australie its 34 degrees at the moment!

like the Mogwai song: Yes! i am a far way from home

Seoul by night

Going wild in the Noreabang

I remember i sang more songs in my dream that night.

I might sign up for the next edition of popstars ;)

Jeung Nam, Sunghee and me during a concert in a small bar

but Korea is all about food. Even when you go out drinking , the alcohol comes with a lot of fine side dishes.

i really love this culture.

I left Seoul with snow. This is the guesthouse i stayed in

The rooms lay around this beuatiful courtyard.

it is located between two beautiful palaces.

Dag 61: Daejeon

2007-11-13T08:22:00.000-08:00

Ik ben net heerlijk van top tot teen geschrubt. Daarna is mijn naakte lichaam ingesmeerd met warme olie en vervolgens ingesopt met heerlijk en heelzaam werkende ginseng zeep. Afgelopen dagen heb ik kilometers de bergen op en af gelopen, met als absolute hoogtepunt die fucking 2000 treden op en af in Maisan park. Maar nu voelt mijn lichaam onder al dit genot heerlijk aan. Mijn hersens dwalen af en dromen van die 'bikini girls' die mij aan het inzepen zijn. Maar op dat moment springt compleet naakte koreaanse masseur op mijn rug, zet zijn knie in mijn rug en trekt mijn schouders met alle kracht omhoog. Mijn ideale droom en reisverhaal in 1 handeling te niet gedaan.

Plaats van handeling zijn de Yousung spabaden in Daejeon. Ik werd naar deze oase van ontspanning gelokt door de aantrekkelijk omschrjving in de Lonely Planet. Deze reisgids beloofd ginseng, groene thee en zelfs koffiebaden (en i love coffee). Het meeredendeel hiervan blijkt helaas in de vrouwensektie te zitten en dus off limit voor mij. Hiervoor in de plaats krijg ik een corpulente joggende man voor mijn neus in het turkse stoombad. Maar na de massage en nadat ik volop geweekt ben in de warme baden voel ik me herboren. Ik voel me warm, zacht en soepel. En dat mag ook wel na de zware wandelingen van afgelopen dagen.

Eerder heb uik deze dag met Markus de 'stairacse to heaven' naar Daedusan ondernomen. Op zichzelf niet zo'n hoge berg, maar dit pretpark (zelfs op deze maandag lopen er duizenden dol enthousiaste Koreanen rond) van rotsige pieken herbergt een aantal grote uitdagingen voor deze jongen met super hoogtevrees. Zo is er een stalen kabelbrug over een diepravijn en een steile stalen ladder richting de hemel. Op de brug komt een man met zijn dochter me lachend tegemoet. 'Scary' zegt hij als hij ziet dat ik me met alle kracht aan weerszijden van de brug probeert vast te houden. Ik wil hem terplekke van de brug af smijten. Het zegt me niets dat deze brug 200 mensen kan dragen, ik probeer hier te overleven!

Maar het zijn niet de afgronden aan weerszijden die het uiterste van mij vergen, maar de enorme drukte op deze heuvelrug. Het is schuifelen naar de top, want op deze maandag zijn wel heel veel mensen op hetzelfde idee gekomen. Ruimte wordt ons niet gegunt. De door ons al omgedoopte 'pushy grannys' lopen je rucksichtlos omver. Ook al zijn ze twee koppen kleiner en zeker zo'n 20 kilo lichter, deze bejaarden vrouwen laten zich niet uit het veld slaan. Op de terugweg kiezen we voor een makkelijke en snelle route en nemen de kabelbaan de berg af. Vlak voordat we de cabine inlopen, stormt de hele groep bejaarden achter ons de cabine in als een club dolenthousiaste pubers op schoolreis. We kunnen hun alleen hun stof bijten.......

's Avonds ben ik alles alweer vergeten, totdat die naakte koreaan op mijn rug springt en zijn elleboog in mijn nek plant en op mijn hoofd begint te trommelen.

De kabelbrug in Daedusan provincial park

De stalen trap richting top

de beloning

Onder de voet gelopen door bejaarden, maar

blij dat we het allemaal overleefd hebben

Ik begrijp dat jullie wel geintresseerd zijn hoe mijn inmiddels fitte en gespierde

lichaam er uitziet: het is verboden om fotos te maken in de spa ;)

DAG 58: The Beauty of Korea!

2007-11-10T05:28:00.000-08:00

Korea is rijk aan nationale parken en ik ga tijd te kort komen om ze allemaal te bezoeken, maar Ik kom een eind. Vraag me niet hoe de steden eruit zien, want Ik krijg geen genoeg van de lange wandelingen tussen de herfstkleuren. Ik blijf ook maar fotos maken van rotsen, bomen en de prachtige gekleurde velden van bladeren. Korea ik ben verliefd!!

DAG 54: Jeju eiland

2007-11-08T06:23:00.000-08:00

Sunghee vertelde me er al over in Busan: the korean dating course: de dingen die je doet als je gaat daten. Het begint met een bezoekje aan de tempel en als je geluk hebt eindig je date in 1 van de vele 'love' motels. In al mijn naiviteit denk in nog dat het een meerdaags parkoers is, maar het is af te leggen in 1 dag. Als het heel erg bevalt, eindigt de trip hier op korea's honeymooneiland: Jeju.

Het eiland heeft alles te bieden voor stelletjes: een donkere lavagrot, een groot doolhof (af te leggen in 3 minuten als je alleen bent), een romantische zonsopgang boven de westzee vanaf sunrise peak en een lovepark en een heus sex themapark (volgens Amin de guesthousebeheerder echt alleen interessant voor stelletjes) en natuurlijk zijn er ontelbare resorts en motels. .....en heb ik hier een romatische date aan mijn zij? Nee ik kook de volgende dag in het motel een eitje voor mijn zwitserse reisgenoot Markus.

Het PADI handboek (lesboek voor duiken) had gelijk, tijdens het duiken maak je nieuwe vrienden. Zo ontmoette ik dus Markus dus. Aangezien we dezelfde weg zullen afleggen naar Seoul, besluiten we om voorlopig samen verder te reizen. Samen reizen kan hier handig zijn, zo delen we de frustraties van het reizen per bus. We weten uberhaupt niet waar we naar toegaan, of de buschauffeur zal stoppen daar waar we willen en of we onze backpacks op tijd uit het bagagedepot gehaald hebben voordat de buschauffeur al weer verder scheurt. Want haast hebben ze. Gisteren stonden we even doodsangsten uit toen de chaffeur bij een snelheid van 100km p/u gezellig een sms berichtje ging intikken.

Hiken of te wel een flinke wandeling maken is de populairste vrijetijdsbesteding in Korea. Het is af en toe in de nationale natuurparken drukker dan in de winkelstraten van Tokyo. Ik spot ze van jong tot oud en zelfs in een rolstoel. Markus komt uit Zwitserland dus een echte berggeit. Deze jongen uit de vlakke, lage landen heeft toch af en toe problemen met de rotsige steile ondergrond. De zwaarste hike was gisteren naar de top van de hoogste berg in Korea, Mount Jallasan (1950m) op Jeju. Met een lengte van 18km tevens ook de langste wandeling die ik ooit gemaakt heb. De beklimming doen we nog via niet zo'n populaire route, maar de afdaling via de populaire, maar niet minder moeilijke, Songp'anak trail blijkt bezaaid te zijn met honderden wandelaars.

We hebben enorme medelijden met de grote groep 11-jarige schoolkinderen die deze tocht ook aan het afleggen zijn. Laten we wel wezen het is een tering eind en het vergt veel van de kuiten en enkels. Op de top delen we dan ook al onze snoep uit. We krijgen hier al weer snel spijt van als we halverwege door een sprintende schoolgroep ingehaald worden. Die hoeveelheid suiker doet wonderen of krijgen ze amfetamines van hun leraar.

PS het lukte niet om de fotos te roteren. Probeer het later nog

zwevende wolken tussen Busan en Jeju eiland.

Niet gek voor iemand met vlieganst om in een propellorvliegtuig te stappen.

Ik heb deze trip nu al zo vaak gevlogeb dat ik wel van ex angst kan spreken.

Mijn eerste onderwaterfoto.

Inmiddels heb ik 4x gedoken in Korea.

Prachtige muren van oranje en paars zacht koraal.

WJ lost in een doolhof.
Voor koppels in de datingcourse is de uitgang in een half uur te vinden.

single guys doen er ongeveer 3 minuten over.

Hoever zit je in de datingcourse als je een 'his and hers' outfit

aan hebt? Genietend van de zonsopgang op sunrize peak.

Inmiddels is het herfst in Korea. Dus een pracht palet van gele en rode kleuren

On the top of Korea, Mount Hallasan (1950m)

Maar we waren niet de enige.

(tis wel 10km omhoog en 10km omlaag)

dag 46: Pusan, Korea. (on a foodtip)

2007-10-30T06:13:00.000-07:00

Ik vertrok met noodweer uit Tokyo. Vanwege de hevige turbulentie moest zelfs het personeel van NothWest Airlines op hun plaats blijven zitten. Halverwege moet ons vliegtuig zijn neergestort, want ik word wakker in paradijs: Busan, Zuid Korea.

Op het vliegveld in Korea word ik opgewacht door mijn gastvrouw en inmiddels mijn beste vriendin Sunghee. Sunghee is perfect: ze is grappig, slim, spreekt beter engels dan ik, spreekt vloeiend koreaans (en dat is verdomd handig hier) maar bovenal vervult ze al mijn wensen: zo sjokken we dus van restaurant naar restuarant en blijven we stilstaan bij iedere straatventer.Ik had haar per email al gewaarschuwd dat ik voor een foodtrip zou komen. We beginnen gelijk al goed met een lunch op de Jagalchi vismarkt. Verser kan niet. Je wijst wat spartelende vissen aan en even later liggen ze als dunne plakjes sahimi (rauwe vis) voor je neus.
En dat is nog niet alles er volgen nog andere koreaanse specialiteten, zoals Oyster rice soup, duen jang chi gae, hanjeongsik en natuurlijk Bulgogi. Bij allegerechten krijg je ontelbare side dishes: vis, groenten, stew en allerlei kimchis. Eigenlijk te veel om op te noemen, maar ook te veel om op te eten.'s avonds barst ik uit mijn voegen. Voor straf moet ik van mezelf naar mijn hostel op de 29e(!) verdieping lopen.

Sunghee verbaast zich inmiddels over mijn eetlust en dat ik ook alles lust. "You are not typical western" zegt ze als ik met zichtbaar plezier de zoveelste kimchi naar binnenwerk. Ik vertel haar dan ook dat ik ik niet blank ben maar Whasian! Het is alsof ik in Korea ben thuis gekomen. Misschien hebben mijn ouders me destijd geadopteerd. Daarom heb ik als kind ook zo vaak in het ziekenhuis gelegen. Je transformeer ook niet makkelijk in een blanke jongen met blauwe ogen en blond haar.

De volgende dag wil Sunghee wel eens testen of mijn vermoedens kloppen en neemt ze me mee naar een Jjimjilbang. 'If you like this, you might be Korean", grapt ze. Jjimjilbang wordt in de Lonely Planet omschreven als 'the Korean art of doing nothing' En dat is het ook. Het gebouw bestaat uit een aantal kamers en is een soort mix van onze sauna en de traditionele koreaanse slaapkamer (vergelijkbaar met de japanse kamers met tatimi matten). De kamers hebben verschillende temperaturen (van ijskoud tot superwarm) en zo doe je een tijdje helemaal niets en lig je daar een beetje te relaxen in een supersize sportbroek en t-shirt. Ik vind het geweldig!!

Vond ik Thailand al een gewelkdig culinair land: kijk eens naar de volgende fotos. Sorry Thailand je staat nu tweede.

en dit zijn 'maar' de side dishes

De twee vissen spartelden 15 minuten geleden nog in het water.

Het gerecht heet Hoe en je spreekt het uit als Weeh of Feeh.

Dat hoor in elk geval Sunghee zeggen, maar ik spreek het niet goed uit.

Uiteindelijk maak je er een feestelijk pakket van.

Bulgogi!! maar dan nu in Korea.

Dus nog meer sidedishes

En Koreans like to wrap it up

Hanjeongsik of te wel Korean Dinner

en geloof me niet alles paste op deze foto.

In die grote pot dat lijkt op aardappelsoep zit een soort zoete

Koreaanse sake: super lekker!

DAG 44: Raster Noton

2007-10-26T19:44:00.000-07:00

12 mei 05:00 's nachts neem ik hartelijk opscheid van Kangding Ray. Next time we will see eachother in Tokyo! Gisteren was het dan zo ver. Het raster noton label (naast Kangding Ray ook Cibo, Olaf Bender, Carsten Nicolai en Frank Brettschneider) gaf een geweldige showcase voor een uitzinnige menigte. Zodra het beeld uitelkaar spatte stond het publiek te joelen. Een geweldige afsluiting voor mijn eerste deel in Japan, over een paar uur vlieg ik zonder slaap naar Korea.

DAG 43: I am sorry.

2007-10-24T20:54:00.000-07:00

Om eerlijk te zijn valt Tokyo tegen. Het kon ook niet anders na zo'n geweldige start. Het zegt al genoeg dat ik bijna geen fotos genomen heb. Inmiddels heb ik wel een paar goede optredens gezien. Een prachtige multimedia installatie van Ryuchi Sakamoto (Life) en uiteindelijk toch een paar goede films op TIFF. Maar wat kan ik zeggen over Tokyo. Tokyo is geen stad, maar een grote shoppingmall. Soort Lijnbaan en Kalverstraat getransformeerd in een grote stad. Dat geeft me inmiddels wel de tijd om een paar dingen over Japan te schrijven. waar ik eerder geen tijd voor had. Natuurlijk zijn het allemaal vooroordelen en daarvoor nu al mijn verontschuldigingen. Het enige dat ik kan zeggen. Alles wat ze over nederlanders zeggen is ook waar!

1. Sumimasen (I am sorry)
Het enige japanse woord dat ik tot nu toe geleerd heb, is sumimasen, of te wel sorry. Het is de lijfkreet van iedere Japanner. Ze zeggen sorry op alles en dan ook werkelijk op alles. Mijn irritatiegrens werd bereikt in Nagasaki. Ik verbleef in een vrij oud en krakkemikkig guesthouse. Net als de guesthouse was de gastheer al ruim de 70 gepasseerd. Volgens de Lonely Planet sprak de behulpzame eigenaar engels. Dat kon hij ook, maar elke zin werd aangevuld met 'i am sorry'. 'Welkom, i am sorry'. 'Can You put you shoes of, i am sorry'. 'Would you like to take a shower, i am sorry'. 'I will show you your room, i am sorry'. De nogal schimmelige kamer stonk naar rook, dus ik wilde een raam open doen. In al mijn onhandigheid en vermoeidheid trok bijna het complete raam uit de gevel. Mijn gastheer stond te beven en het enige wat hij kon zeggen was: 'You are very strong man, i am sorry. This is very old house, i am sorry, you carefull, i am sorry'. Ik kreeg terplekke moordneigingen. Toen ik de volgende dag weer vertrok, riep hij me nog vrolijk na. Have a nice day, i am really sorry!

2. Irasshaimase
Naast Sumimasen het woord dat je hier het meeste hoort. Irasshaimase betekent welkom en je kunt werkelijk geen winkel binnenlopen zonder een tsunami van Irasshaimase over je heen te krijgen. Als iemand je binnen ziet komen, schreeuwt hij je welkom, en zonder omkijken en bang om iets te missen roept de rest van het personeel tot in de verste hoek van het magazijn ook Irasshaimase. Als de manager toevallig op het toilet zit, hoor je nog een dof irasshaimase. En laten we wel wezen in Japan is er werkelijk geen gebrek aan personeel. Voor iedere klant staan er gemiddeld 4 man personeel klaar.
In Kyoto zag ik een auto een tankstation binnenrijden. Het was of Schumacher een pitstop maakte. 4 mannen stonden binnen no time rond de auto. 1 man tankte, 1 man maakte de voorruit schoon en twee mannen stonden de wieldoppen te poetsen. Na 10.4 seconde reed schumacher al weer verder.
De warenhuizen in Japan zijn tevergelijken met de Bijenkorf, kleine producteilanden. Hier staan echter 6 tot 8 dames achter de toonbank. Als je naar binnenloopt krijg je een emmer Irasshaimase en plastiche glimlachen over je heen gestort.

Ik kwam een meisje tegen. Ik kreeg terplekke medelijden toen ze me vertelde dat ze op Namba station werkte, zo;n beetje de drukste en grootste winkelstraat in Osaka. Ze gaf toe dat aan het eind van de dag ze te moe was om nog iets te kunnen zeggen. Maar ja het is standaard Policy om welkom te zeggen, het is not done om niets te zeggen. In Matsuyama liep ik een 7-eleven binnen en 4 dames schreeuwden tegelijker tijd,in een high pitch voice, als een professioneel fins schreeuwkoor, Irassjhaimase. Ik moest gewoon een paar stappen terug doen vanwege de muur van geluid. Ik deed moeite om mijn lach in te houden, toen ik zag dat een van de meisjes zich ook omkeerde omdat ze in de lach schoot, kreeg ik het gevoel dat dit af gesproken werk was. Een soort protest tegen deze stomme regel. Een keihard 4 stemmig Mata Aimasho (standaard policy see you again) achtervolgde me naar buiten.

3. Vrouwen en hakken
Mocht 'marathon op hoge hakken' ooit een olympische sport worden dan zijn de japanse vrouwen zwaar favoriet. Volgens mij worden ze zo geboren. Ben Johnson op amphetamine zou op de 100meter eruit gelopen worden. In een klein dorpje zag ik een meisje van 13jaar een sprint trekken op naaldhakken om de trein te kunnen halen. Ze moest ruim 500meter sprinten om de trein in te halen. En ze haalde het. De europese dame naast me was verbijsterd en stamelde vol bewondering: dat was niet mogelijk, dat was niet mogelijk.
Bovenaangekomen bij een of andere stommme tempel, vond ik dat ik een prestatie geleverd had. Im 35graden celcius had ik toch even 300 treden naar boven gelopen. Ik stond nogal puffend, bezweet te genieten van het uitzicht over de stad. Naast me stond een japanse dame, gekleed alsof ze uitging naar de meest hippe tent in amsterdam: volledig opgemaakt, hippe jurk aan, Louis Viutton tas om haar arm en natuurlijk op naaldhakken, fotos te maken met haar mobiel. Toen ze klaar was met fotos nemen, draaide zich om en liep weer koel de berg af. What de fuck.
Toen ik ging raften, maakte ik me een beetje zorgen. Voor me liepen twee dames op stilettohakken op weg naar het raftcentrum. Ik werd een beetje angstig, die gaan echt zo raften en stappen zo die luchtboot in, dacht ik. Ik wist niet hoesnel ik mijn reddingsvest moest aantrekken.

DAG 40: Tokyo international filmfestival

2007-10-21T01:49:00.000-07:00

Ik had het natuurlijk kunnen weten, als er een kwartier van te voren nog kaarten te krijgen zijn dan zal de film niet voel soeps zijn. Twee uur later verlaat ik de zaal met verbazing en tranen van het lachen de zaal. Wat had deze film in godsnaam tussen al het filmhuisgeweld te zoeken.

Decoor is het 20e internationale filmfestival van Tokyo. Een keur van nieuwe aziatische films komt aan bod, maar ik weet een kaartje te bemachtigen voor de kinderfilm: Kung-Fu Kid. Hoofdrol speler in deze japanse film is de zevenjarige chinees Zhang, die met veel acrobatiek en een driedubbele rietberger op het podium verschijnt voor de perspresentatie. Hij krijgt dan al de handen op elkaar.

Methodacting is niet bedoeld voor kinderfilms maar overacting lijkt in Japan te zijn uitgevonden. Dus trekt er een bonte stoet van briljant overacterende mensen ons voorbij. Iedereen gilt en trekt rare bekken. Zo hebben we de strenge sm-meesteres met reiglaarzen en zweep, de travestiet die zich verkleed als schoolmeisje, een meisje dat binnen 3 tellen haar tieten ziet groeien want ze blijkt niet een 11 jarig schoolmeisje te zijn, maar 25 en undercover politieagente. En dan hebben nog de 7 jarige hoofdrolspeler, die bijna alle 36 kamers van shaolin doorlopen heeft, maar nog eerst even in japan de duivel, na het drinken van een pint bier (!), terug de hel in schopt. (de filmkenner ziet hier natuurlijk een tribute in voor kungfu klassieker the drunken master in) Daarna stijgt hij ten hemel en heeft hij zijn wijze les geleerd: vriendschap gaat boven winnen. Voor de liefhebber, deze nu al cult film gaat in april 2008 in premiere en ik verwacht dat de film naar huis gaat met de publieksprijs in rotterdam.

dag 33: Flying a helicopter

2007-10-16T01:53:00.000-07:00

's Ochtends kreeg ik nog een mailtje van mijn ouders. "We hebben je dagboek gelezen en zijn stinkend jaloers op je. Wat doe je veel leuke en mooie dingen. We ontdekken nu kantjes van jou die we voorheen niet gedacht hadden dat je dat allemaal zou ondernemen"
Nu vind ik zelf dat ik niet echt nieuwe dingen doe, maar diezelfde dag moet ik mijn ouders groot gelijk geven. Een paar uur na het mailtje van mijn ouders vlieg ik in een helicopter (en ik haat vliegen)!

Aso is een vulkanisch gebied in Kyushu. Het plaatsje ligt in een krater met een doorsnede van 128km. Inmidels liggen in dit gebied al meerdere dorpen en steden. Meeste vulkanen zijn uitgedoofd, maar Naka Dake beroert zich nog steeds. Ik ruik de rotte eierenlucht al, die de Naka-Dake vulkaan in giftige rookwolken uitspuwt als ik de bus uitstapt. Deze vulkaan heeft in het verleden al slachtoffers gemaakt onder toeristen. Vandaar dat ze tegenwoordig een stuk voorzichtiger zijn, inademen van de lucht kan levensgevaarlijk zijn. Vandaag bof ik dus niet. De vulkaan is aktief en de weg naar boven is afgesloten. Teleurgesteld druip ik af, ik had me zo verheugd om een vulkaan te zien, nu kan ik alleen de top in de verte zien.

Terwijl ik weer afdaal naar het vulkaanmuseum valt me opeens de helikopter op die in het veld land. Ik dacht dat het de milieupolitie was, die af en toe metingen deed. Er staan hier honderden toeristen te wachten om naar boven te gaan. Maar het is niet de milieudienst, maar een kleine groep die rondvluchten organiseert. Omdat het een beetje offroad is, ontgaat iedereen dit blijkbaar. De prijs is zeer schappelijk. Mijn besluit is snel genomen, ik vind vliegen eng, maar ik ben niet dit hele eind voor niets gekomen.

Busladingen toeristen hebben het deze dag moeten missen, maar ik had een prachtig uitzicht op de krater!!!!

pappa alfa bravo we're taking off!

Naka Dake

dag 31: Yakushima stories

2007-10-13T23:58:00.000-07:00

Ondanks haar ademautomaat zie ik haar gulle glimlach terwijl ze mij aankijkt. Mai weet dat ik dit fantastisch vind. We liggen samen op de bodem van zee en nog geen meter van ons vandaan ligt een jonge blauwe zeeschildpad ons boos aan te kijken, omdat we hem net uit zijn middagdutje gehaald hebben. Na onze eerste duik was ik een beetje teleurgesteld, omdat "mr turtle" niet thuis was. Een andere duikinstructeur wees Mai erop dat ergens anders ook nog een schildpad moest zijn. Ik ben nogal een grootverbruiker als het om zuurstof gaat, dus Mai was al tot de conclusie gekomen: we need a bigger tank, i want to dive for an hour. Mai heeft inmiddels al 3000 duiken op haar naam, ik kom nu tot 13.

Ik ben aan Mai gekoppeld door Native vision, een outdoorcentrum op Yakushima, het eerste en grootste eiland ten zuiden van Japan. Het eiland heeft een unieke vegatatie vanwege het klimaat. Het is warm en zeer vochtig, het regent hier dan ook 35 dagen per maand. Het eiland heeft hoge bergen met oerbossen. Cedar bomen die meer dan 1000 jaar oud zijn. Ook de zee heeft unieke bewoners. Doordat koude en warme stromen hier samen komen, heb je veel verschillende soorten vis op een plek.

Als ik met de Ferry aankom op Yakoshima meld ik meteen bij Native Vision om een duik en een hike te regelen. Ik word in een super klein kantoor ontvangen door drie giegelende dames. Degene die mij helpt, schudt telkens lachend haar hoofd en mompelt verbaast "Hollanda, Hollanda". Busladingen japanse toeristen worden hier dagelijks gedropt, maar 1 hollander ertussen doet de wenkbrauwen fronsen. Hoe ben jij hier beland?

Ook mijn duikinstructrice geeft toe dat ze Nederland op de kaart had moeten opzoeken. Ze was tot de conclusie gekomen dat het dicht bij Belgie ligt (het land dat ze wel kende vanwege de chocola)

Na de tweede fantastische duik ben ik in totale euforie. Dit was fantastisch. Mai is een geweldige gids en heeft me veel bijzondere creatures laten zien.Ik zeg tegen Mai dat ik Manta Rays wil zien. "I am going to kill you if you will see manty rays! I dived 3000 times and never ever saw a manta ray. You just had 11 dives and then allready see manta rays!"

Mijn volgende missie is duidelijk! Nu weet ik zeker dat ik voor mijn 'advance cursus duiken' ga in Cairns (australie) bij the great barrier reef. De tickets zijn al geboekt.

Mai

De volgende dag wordt ik heel vroeg opgehaald door mr Nonoyama voor een trektocht door een van de vele natuurgeboeden van Yakushima. Ik schat hem ergens midden 50 en hij is hier al 20 jaar gids. We gaan een hike maken van 10km met de twee vriendinnen Mayuko en Nami. Als mr Nono iets uitlegd kreunen ze tegelijkertijd op een heel schattige manier.

Voor het eerst heb ik mijn "lost in translation" ervaring. Mr Nono spreekt namelijk niet heel erg goed engels, maar is uitgebreid aan het woord. Als hij beseft dat hij het hele verhaal in het engels moet vertellen, scheldt hij tot groot genoegen van de twee vriendinnen eerst even in het japans. Om vervolgens te zeggen, this is a very old tree but not the yayoisugi tree. Blijkbaar is dit de boom waar we op zoek naar zijn, maar na twee uur heb ik alleen nog "very old tree, but not yayoisugi tree" bomen gezien. Ik begin het bijna irritant te vinden, waar de fuck is die klote boom! Allemaal omkappen op die yasoisugi boom na dan, dat maakt het zoeken wat makkelijker. Een van de vriendinnen ziet mijn gezicht na de duizendste boom betrekken en zij maakt zelfs nu het grapje "but is not the yayoisugi tree" Gelukkig is het hele eiland beschermd gebied, dus mag ik niet aan de slag met de bijl.

Na 3 uur hebben we hem dan eindelijk gevonden, de yayoisugi cedar, bijna 3000jaar oud!!

Onderweg zien we herten, die met een zeer innemende aaaaahhhhh ontvangen wordt, en apen. Er worden duizenden fotos gemaakt onderweg.

Op de terugweg begint het heel hard te regenen. Eigenlijk niet zo erg, want het bos wordt er mystrieus en sprookjesachtig door. Geen wonder dat Miyazaki zijn animatiefilm Princess Mononoke door dit bos heeft laten inspireren.

Er lopen hier op het eiland 415 gidsen rond, in het hoogseizoen moet mr Nonoyama er iedere dag met een groep toeristen erop uit trekken. Wandelingen van 10 tot 20 kilometer. Behalve morgen, morgen heeft hij een vrije dag. Zoals hij het zegt, ga ik de hele dag uitslapen, maar niet voordat ik me vanavond ga bezatten. Het is hem gegund!

de top 1800m hoogte

dat is hem dan! Yayoisugi

na afloop uitgeteld

DAG 27: Kashiwashima

2007-10-10T08:54:00.000-07:00

Vlak voordat we het dorp Kashiwashima inrijden stopt de buschauffeur en begint uitgebreid in het Japans tegen me te spreken. Ik heb werkelijk geen flauwbenul weaar hij het over heeft, maar misschien vraagt hij me waar ik verblijf . ik begin druk te bladeren in mijn aantekeningen en wijs de naam aan. Inmiddels staat hij buiten druk te gebaren dat ik naar buiten moet komen. We staan op een fantastisch uitkijkpunt en zien in de verte het schiereiland liggen! en ik ga hier straks duiken, ik begin er gelijk zin in te krijgen.

Kashiwashimna bestaat uit 15 huizen en er zijn in totaal zijn 15 duikscholen, duidelijk een favoriete duikplek in Japan dus. Als we het dorp binnenrijden zie ik aardig wat japanners in wetsuits door de straten lopen. De buschauffeur vraagt me waar ik ga duiken en opnieuw laat ik hem de naam van de guesthouse en duikschool zien. De buschauffeur pakt zijn mobiel en even later wordt ik door een busje opgehaald.

Dankzij een regeltje in de lonely planet ben ik hier terecht gekomen, maar veel buitenlanders komen hier niet duiken. Niemand spreekt hier Engels. Gelukkig kan je toch niet onder water spreken en bestaat de communicatie toch vnl uit gebaren.

Ik maak duik nr 9, 10 en 11 (joepie ik zit in de dubbele cijfers). Het zicht tijdens de eerste duik is verbluffend, je kan zeker 30m ver kijken. Er zit hier heel veel soorten kleurrijke vis, maar het koraal ziet eruit als wasteland. Niet gek als je weet hoeveel mensen hier komen duiken en mijn gids geeft in elk geval niet het goede voorbeeld. Hij zit aan het koraal, draait stenen om, zit los koraal en woelt door planten om te kijken of er iets zit. Hij heeft ook een aanwijsstokje bij zich en jaagt daar af en toe een octopus of wat anders mee op. Kan je nagaan als hier busladingen japanners komen duiken. Voor mij is het even een goede oefening om mij skills weer een beetje op te halen.

Er is geen engels namenboek aanwezig dus heb ik inmiddels tatejamakinchacudai, Mejina, Hakafugu, Hanaminokasago, Kibinago gezien!

DAG 24: Almelo!

2007-10-10T08:32:00.000-07:00

(speciaal voor Michel)

Ik kom duidelijk niet uit Japan, dus wordt er regelmatig gevraagd waar ik vandaan kom. Nu wordt Nederland door buitenlanders meestal geassocieerd met Amsterdam en drugs, behalve hier in Japan. Holland zegt nog wel iets, tulpen en molens, maar bij Amsterdam zie ik toch vaak vragende gezichten. Maar tot mijn grote verbazing zegt mijn buurvrouw Shiho tijdens het eten in de guesthouse: "Almelo, ligt toch in nederland?" Ik hoor het haar toch duidelijk zeggen. Ze weet zelfs dat Heracles daar speelt. Ik verslik me bijna in mijn eten, en uit mijn ongeloof . Hier in the middle of nowhere......een aziatische die naar almelo wilt.

Volgende dag wordt er een groepsfoto gemaakt en iedereen zegt Almelo inplaats van Cheese

( i am the white guy in the middle)

Ik zit midden in de natuur. De guesthouse staat geeft een fantastisch uitzicht over schijnbaar de mooist rivier van Japan: Yoshino-Gawa. Het wordt een actief dagje. s ochtends Raften en s middags canyoning. Laat de fotos voor zich spreken

DAG 21: Nao Shima

2007-10-03T23:34:00.000-07:00

"hout en papier, daar zijn onze huizen van gemaakt" zegt mr Watabe. Om zijn woorden kracht bij te zetten schuift hij de lichte deur zenuwachtig op en neer en zegt triomfantelijk "kijk geen slot. Wij willen elkaar geen kwaad doen dus hoeven wij ons niet op te sluiten. Jullie hebben beton, steen en metaal nodig om jezelf te beschermen. Onze huizen zijn van hout en papier" Ik bedenk me dat dit niet het juiste moment is om te zeggen dat Japan toch behoorlijk agressief heeft huisgehouden in een groot deel van Azie, dus mompel ik dat het wel erg koud zal zijn in de winter. Nogmaals klappert Watabe met de houten schuifdeur en zegt, dat de zomers warm zijn en de winters heel koud. Geen verwarming, maar dat maakt de Japanse geest sterk! Ik dwaal af naar de documentaire die ik ooit zag waarin Japanse schoolkindertjes in de vrieskou in alleen een ondebroek door de sneeuw naar school werden gestuurd. Puur om hun geest te harden. Dus ik kan niet anders dan instemmen met Watabe.

Ik ben inmiddels beland op Nao Shima. Een eiland in de binnenzee van Japan. Natuurlijk had ik al over Nao shima gelezen in de Lonely Planet, maar een amerkaanse muzikant/toerist had me er op gewezen dat je ook op het eiland kon blijven slapen. Dus verblijf ik nu in een mongoolse Yurt (=tent) aan een mooi zandstrand. Ik kan meteen zeggen dat dit het voorlopige hoogtepunt is van mijn reis. Noashima is namelijk omgetoverd door de Bennessee cooperation tot een ware oase voor de kunst- en architectuurliefhebber. Er staan namelijk twee moderne musea van Tadao Ando op dit kleine eiland en het visserdorp Honmura is omgetoverd tot een soort Rural Explorers. Zes oude huisjes zijn gerenoveerd en in ieder huis is een kunstwerk te zien. Dus zie je vnl vrouwelijke kunstliefhebbers gewapend met plattegrond zich door het verder totaal uitgestorven dorp banjeren.

Watabe is suppoost in een van die huisjes. En voordat hij zijn "zen" betoog begon over de eenheid tussen natuur, mens en de japanse geest, had hij zich er net over verbaast dat er zoveel buitenlandse architecten naar Nao shima komen en zo weinig kunstenaars. Dit heeft natuurlijk te maken met de aantrekkingskracht van de japanse architect Tadao Ando. En laten we wel wezen zijn ultieme project staat hier op dit eiland: het Chinchu Art museum. De belevenis van dit project is bijna onmogelijk te beschrijven.

De familie Fukutake bezit 5 werken van Monet, om dit werk aan iedereen te kunnen laten zien werd aan Ando gevraagd om een museum te ontwerpen op het eiland Naoshima. Daarnaast werd aan Ando gevraagd om samen te werken met de kunstenaars James Turrell en Walter de Maria om twee extra ruimten toetevoegen aan het geheel. De kunstenaars moesten zich laten inspireren door het werk van Monet. Met andere woorden het gebouw van Ando moet gezien worden als een kunstwerk op zich en worden er verder maar 8 werken getoont in dit immense gebouw. Algemene thema is licht.

Uniek is dat het werk van Monet te zien in speciaal difuus daglicht. Ando heeft een ware tempel gebouwd om deze werken heen. De vloer bestaat uit kleine dobbelsteentjes van marmer waarin de kleuren van Monet in terug te vinden zijn. Wel je schoenen uit en pantoffels aan als je dit heiligdom wilt betreden. Buiten de zaal staat een suppoost nauwgezet het vuil dat van je schoenen afkomt al weer op te vegen. Want ieder smetje, ieder onnauwkeurigheid rust als een vloek op dit gebouw.

En dan het werk van James Turell. Een kunstenaar die speelt met het waarnemen en beleven van licht. Het mooiste voorbeeld daarvan vind je terug in een van de Arthouses van Namura, wederom een samenwerking met Ando. Je betreed het huis volkomen "Pitch Black" Totale ultieme duisternis waarin je niets waarneemt, een zeer onplezierige ervaring. Als je ogen en je gevoel aan het donker zijn gewend, neem je iets van licht, schaduw en contouren van je medebezoekers waar. Het is de bedoeling dat je na verkoop van tijd in deze ruimte probeert te lopen.

In het Chingu museum heeft James Turell ook zo iets uitgehaald. In een grote ruimte ontnemenen twee verschillende kleuren van blauw licht je ieder gevoel van dimensie, ruimte en diepte. Schijnbaar zit er halverwege de ruimte een afgrond, die je als zodanig niet waarneemt. Een japanse suppoost zorgt ervoor dat je niet naar beneden stort.

Een ding moet ik Watabe wel toegeven: Japan is bijzonder veilig. Nergens maar dan ook nergens voelt het onveilig aan. In het donker zie ik nog meisjes alleen over straat fietsen en gaan er meisjes, zoals hier op Naoshima, alleen op vakantie. Alleen is die japanse geest wel een beetje star. Van improvisatie hebben ze hier nooit gehoord, Vol is vol en nee is nee, om dat te bekrachtigen hebben ze ook nog eens het lelijkste gebaar ooit verzonnen, twee over elkaar gekruiste armen.

:s Avonds vertel ik mijn tafelgenote Nazumi dat ik af en toe moe wordt van dat gebaar. In geen enkel museum kan je een foto maken zonder dat er zo;n suppooste wreed met haar gekruiste armen voor je staat. Als ik daarna de fotos van het Chingu museum laat zien, giegeld ze, kruist ze haar armen over elkaar en vraagt ze " no, no?"
Ach ik blijf natuurlijk nederlander en probeer iedere vorm van autoriteit te ondermijnen.

DAG 17: Museum of wood

2007-09-28T03:58:00.000-07:00

De medewerkster van de hostel houdt haar hoofd een beetje scheef, bijt op haar lip en kijkt me heel bedenkelijk aan 'you really want to go there' vraagt ze me wel drie keer. Ze kijkt opnieuw naar haar computerscherm, waarop in voor mij allemaal onbegrijpelijke japanse tekens staan. Ze heeft net alle benodigde data opgezocht. Ze schudt nogmaals haar hoofd, zucht hard en schrijft vervolgens het een en ander voor me op.

Mijn vraag was nog al simpel. Hoe kom ik bij het 'museum of wood' van Tadao Ando, een wereldberoemde japanse architect. Het schijnt hier ergens in deze provincie te liggen, maar dan wel in de middle of nowhere. De medewerkster vertelt me nog dat haar vriend, die ook architect is, onlangs daar wel geweest is, maar dan op de motor, want met het openbaar vervoer gaan is nog al een onderneming: je neemt een paar keer de trein, vervolgens een uurtje met de bus en dan voor het laatste stuk moet je een taxi nemen. Heel even dacht ik eraan om een auto te huren, zou helemaal stoer zijn, maar dan zou ik wel een hele goede kaart moeten hebben, om niet te verdwalen. Nu wil ik helemaal gaan.

Het is 'Zen' zeg ik tegen haar. Het gaat niet om de eindbestemming, maar om de reis. Ze is zo aardig om alle namen van bussen, treinen en bestemmingen in het japans op te schrijven. Gewapend met dit briefje ga ik deze vrijdag op reis. Zodra ik uitstap klamp ik me vast aan een japanner en laat hem het briefje zien en zo gaat mijn reis behoorlijk voorspoedig.

Tot ik aankom in Hachikita-guchi. De plek waar ik een taxi moet vinden voor het laatste stuk. Het museum ligt 4km verder, maar dan wel berg opwaarts. Dus liever een taxi. Er staat een taxi geparkeerd bij de bushalte, maar in de naastgelegen woning is niemand thuis. Het huis ziet er nog al vervallen uit en is omringt met allerlei vuilnis, kapotte wasmachines en andere electrische troep. De chauffeur ligt waarschijnlijk te pitten. Ik probeer een paar inwoners van het dorp aan te spreken, maar die wijzen allemaal naar het vervallen huis als ik om een taxi vraag.

In mijn ooghoek zie ik een tankstationliggen, dus ga het daar maar proberen. Zij kunnen tenminste de taxichaufeur voor mij bellen. Met mijn briefje en wat handgewapper, maak ik hen duidelijk waar ik naar toe moet, maar de taxi is niet te bereiken. Die gast ligt definitief in een coma. Een oplossing is snel gevonden, een medewerkster van de tankstation wil me wel even brengen. Had ik al gezegd dat de mensen hier onvoorstelbaar aardig zijn.

Twee uur later begin ik aan de terugreis. Ik steek gewoon mijn duim op als de eerste minivan langskomt. Deze stopt gelijk. Ik laat hem weer het briefje zien en zeg dat ik naar de busstop van Hachikita wil. De man ziet de rest van de namen op het briefje en zegt dat hij me wel gelijk naar het dichtsbijzeinde treinstation wilt brengen.

Nu nog de fotos van het museum aan de medewerkster van het hostel laten zien. Ff laten zien dat ik het gehaald heb (dankzij haar wel te verstaan)

ik gok: pas op beren!

DAG 16: Kroegentocht in Kyoto

2007-09-28T03:30:00.000-07:00

Zodra Dave de deur van de bar opent breekt er een hels geblaf los. We zijn in de 'dogbar' en zoals de naam al misschien deed vermoeden is er geen mens binnen, maar wel een troep blaffende honden. Mmm misschien moeten we de bar 'bottom up' maar ook links laten liggen. Gaybar vermoed Dave.

Ik ben op kroegentocht met Dave en Dude, twee gasten die ik eerder in een ander hostel ontmoet heb. Door een bizar toeval ontmoeten we elkaar ruim een week later weer in de straten van Kyoto. We zijn op zoek naar een fatsoenlijke kroeg .

Een kroeg vinden hier in Kyoto is een probleem. Kroegen genoeg, maar ze liggen verstopt achter dikke gesloten deuren in smalle flatgebouwen: en Pierre wat zit er achter deur nummer 1. zo gaan we alle etages af van een paar flatgebouwen. Meestal ligt de eigenaar te pitten op de bar of zit er een handvol zakenlui dronken te worden. Not a cool place to be.
We eindigen uiteindelijk in de "voodoo noise bar". De naam alleen al lokt ons. Naast de eigenaar zit er alleen een stelletje in de kroeg. Waarschijnlijk vrienden van de eigenaar. De kerel een shirt draagt van Jon spencer blues explosion en zijn vriendin blijkt later is een ster in tafelvoetbal te zijn.

We drinken net ons tweede biertje leeg en staan op het punt om af te taaien als er 4 gasten met twee enorme platenkoffers binnenlopen. Nu nog een feestje? Meewarig schudt de eigenaar zijn hoofd als we vragen of er op dit tijdstip uberhaupt nog mensen gaan komen.

Even later staat er een gast vette beats te draaien en staat zijn maat, een vrij een lijzige gast, alle platen van AFX Twin tot Photek al scratchend aan elkaar te plakken. Jezus wat zijn die gasten goed! Even later verschijnt er nog een mc, die van te voren al wat moed heeft ingedronken. Hij is behoorlijk al ver heen. Een andere gast is zijn live set met twee gameboys en twee chaospads aan het voorbereiden. Behalve twee vriendinnen van de crew en twee verloren toeristen komt er verder niemand. Wij joelen, juichen die gasten toe, dansen wat of spelen tafelvoetbal met de eigenaar. Ik probeer wat met die gasten te praten, maar engels is hun vreemd. Even later krijg ik wel een propje, de achterkant van een kauwgumverpakking, in mijn handen gedruk met de myspace van die gameboy gast.

Het feest wordt even later compleet als er nog een vriend met een djembe komt opdagen.
Om drie uur houdt het al weer op. Op straat nemen we afscheid van onze nieuwe vrienden. Het was een bizarre avond!

voor iedereen die het wil checken: www.myspace.com/256w

Dag 11: those damn mountains

2007-09-23T20:10:00.000-07:00

5 uur zegt mr Maiko, de eigenaar van het hotel waar ik verblijf, als ik vraag hoelang de trektocht door de bergen zal duren. Mijn oma, denk ik als ik de routekaart door het Hira-san gebergte aandachtig bestuurdeer, die doet er misschien 5 uur over. Ik lig met een beetje geluk over een paar uurtjes te drijven in Biwa-ko , het grootste meer van Japan.

Halverwege vertikken mijn kuiten nog verder mee te werken. Ze vinden het nu wel mooi geweest. Zoals ik al eerder schreef zijn het niet echt bergen, maar eerder groene, rotsige puisten die stijl uit het landschap verrijzen. Ik begin op een hoogte van ongeveer 100m en moet klimmen naar 1000m. Al snel heb ik geen droge vezel meer om het lijf, het zweet guts als een waterval van mijn lichaam. Deze beklimming heeft meer weg van 100x de trap oplopen van de Nationale Nederlanden, alleen dan nog iets stijler. Ik grijp me vast aan takken, wortels en klauter zo naar boven. Mijn kuiten zijn het meer dan zat en protesteren hevig.

Ik denk halverwege te zijn, op de top van mnt Bigage. Een japans stel dat dezelfde hike maakt, helpt me gewapend met kompas en een gedetailleerde kaart al snel uit die droom. Ze wijzen naar een ver gelegen heuvel, waarvan de top door mistflarden wordt ontnomen. Ik lieg mijn kuiten voor dat er aan het eind een massage door twee japansde chickies op hen ligt te wachten. 45 minuten lopen schreeuwt de japanner me nog na.

Ach wat de kuiten moeten verdragen, wordt ruimschoots goed gemaakt door wat het oog krijgt te zien. Het uitzicht is schitterend, ik zie watervallen, slangen - shit ik haat slangen zelfs als ze veilig achter het glas in de dierentuin zitten. De afdaling is een regelrechtige Indiana jones nachtmerrie, ik loop door een oerwoud van spinnenwebben.

4 uur na mijn start ben ik weer terug in het hotel. De stel die de hut beheren schieten in de lach als ze me zien binnenkomen. Ik ben doorweekt van het zweet, zit onder het zand en spinnenwebben. Ze zijn wel zo aardig om gelijk mijn kleren te wassen! Morgen spierpijn.

dit is dus de wandelroute

niet zo;n flaterende foto van mezelf ;)

DAG 7: Kyoto on bike

2007-09-19T21:23:00.000-07:00

Beste vervoermiddel in Kyoto is de fiets. De Metro is snel maar is hun netwerk is niet zo groot. De bus is warm, volgeladen en langzaam. Toen ik eerder deze week de bus nam merkte ik dat de mensen te voet sneller gingen. Dus vandaag een fiets gehuurd. Iedereen rijdt hier op dezelfde soort fiets, geen hippe mountainbike, opoefietsen, racefietsen, lowriders of what ever, maar kleine kleurloze damesfiets zonder versnellingen. Gelukkig is het hier in de stad vrij vlak maar zodra je naar de suburbs gaat wordt het toch al wat heuvelachtiger. Fietsen doe je niet op de weg, maar op de stoep en dat is al een avontuur op zichzelf. Al sla-omend probeer je niemand te raken en echt leuk wordt het als er een tegenligger komt. Dan wordt het een soort "chickengame" om te kijken wie als eerste uit de weggaat. En ook zijn ze hier dus hier opgegroeid met een fiets, zodra ze moeten remmen stralen de meesten totale paniek uit.

Je fiets zet je natuurlijk niet op slot. Japan is misschien wel het veiligste land op aarde. 3 van de 10 fietsen staan hier downtown niet op slot!

DAG 5: Kyoto tempels en musea

2007-09-17T02:36:00.000-07:00

De bedoeling is om een paar weken in Kyoto te blijven. Beetje wennen aan het ritme hier en verder voor te bereiden op mijn reis. Er zijn hier zo'n 2000 tempels en ontelbare tuinen en musea te bezoeken. Ik hoef me voorlopig dus nog niet te vervelen.

Vandaag alvast 2 gehad: National Museum of Modern art en de in de heuvels gelegen Nanzen ji tempel. Bij de eerste hadden ze een tentoonstelling van Moon Seung-Keun en Yagi Tadashi.In Osaka zag ik voor het eerst twee werken van Moon Seung Koon en vond het prachtig.

Bij het Nanzenji tempel volgde ik de thee ceremony en 'mediteerde' in een zen tuin We zijn in Japan niet waar.

Yagi Tadashi

Theeceremony in de Nanzenji tempel

DAG 4: Kyoto

2007-09-17T02:06:00.000-07:00

In de film Schultze krijgt de blues, wordt de arcordeonspeler Schultze gepakt door de zydeco blues, die hij toevallig 's avonds via de radio hoort. Hetgeen in zijn dorp, waar alleen de polka gespeelt mag worden, niet in dank wordt afgenomen. Het kan ook andersom. We zijn aanwezig op het Kyoto Art Festival en we zien japanners in pools-russische klederdracht de polka dansen. Op een kunstfestival mag alles dus zien we japanners in braziliaanse outfit de samba dansen, een stoet bontgeklede kinderen onder aanvoerig van een gestresste juf een variant dansen op onze jumpstyle, maar ook zijn er want meer traditionele slagwerkers te bewonderen. Ik kom niet bij van het lachen en rol bijna de twaalf verdieping hoge trap af. Locatie is Iseta, de hoogste shoppingmall waar ooit geweest ben. 12 verdiepingen op het centraal station van Osaka.

Mochten de japanners die engels spreken nog wel eens de 'r en de 'l' door elkaar halen. Blijkbaar levert het duits totaal geen probleem op. Op het station van Osaka ontmoet ik nl een vloeiend duits sprekende Japanse, waarbij ik met mijn 'ik spreek gewoon het nederlandse woord met een duits accent uit' duits erg verbleek. Ze bleek een jaartje in Duitsland gestudeerd te hebben. Ze was zelfs naar de documenta in Kasssel geweest, maar de octopus had ze gemist (zie blog 1). Mijn echte naam was voor haar ook geen probleem.....Osaka loopt naadloos over in Kyoto. Samen zo goed voor 3.5mln mensen. Vind daar maar eens iemand tussen die naar Kassel is geweest.

iseta shopping mall

van Osaka naar Kyoto

DAG 3: O-SAA-KAA!

2007-09-17T01:58:00.000-07:00

Osaka is de thuisbasis van werelds grootstelawaaischoppers: The Boredoms. En alszodanig zelfs opgenomen in de Lonely Planet. Volgens mij zijn ze in november in Europa

DAG 2: Osaka en eten!

2007-09-14T07:03:00.000-07:00

Eten is naast muziek een grote hobby van me.Wat dat betreft heeft Osaka veel restaurants te bieden. Helaas voor mij zijn de meeste Noodlebars (en japanse noodles zijn van tarwe) of die gepaneerde stokjes vlees/vis. Wat te doen als je niet weet wat je bestelt? Je pakt het zelf ;)
Overheerlijke sushi voor ongeveer 80Eurocent per schoteltje. Inktvis, garnalen, tonijn en voor het eerst de befaamde Unagi of te wel japanse paling.ook verkrijgbaar als take away.

DAG 1: Lost in Osaka

2007-09-13T05:19:00.000-07:00

Ik had net mijn laatste duik gehad in Thailand . Ik zat op de boot, staarde over die strak blauwe zee met ' a with living' van Do Make Say Think op de ipod. Toen besloot ik dat ik maar eens voor langere tijd op reis moest gaan. En nu zit ik hier dus, downtown Osaka, Japan. Het eerste land dat me op die boot te binnenschoot. Toen ik vandaag over het land heen vloog, voelde het meteen goed aan. Het landschap zag er bizar uit. Nog het meest te vergelijken een modelspoorbaan met van die rare model bergjes. Onwerkelijk groen, puntig, hoog, stijl, maar verhoudingsgewijs weer heel erg klein in omvang. In de dalen heeft iemand een doos glitters uitgestort om de steden aan te geven.

Amper 12 uur later slaat de paniek en twiijfels lichtjes toe. Het gaat wel veel energie kosten om mijn weg te vinden. Alle vooroordelen die ik van te voren hadden werden vandaag gelijk bevestigd.

Vooroordeel 1
De weg vinden kan nog wel eens een probleem worden. Ik had het thuis nog wel zo slim bedacht: bij de touristinformation op het vliegveld een plattegrond halen, zodat ik mij een beetje kon orienteren. Maar toen ik de plattegrond vervolgens openvouwde schoot ik gelijk in de lach: Japanners doen dus niet aan straatnamen. Op zoek naar een hotel kon zelfs meneer de politie agent, de supermarktbediende mij niet op de kaart aanwijzen waar ik zat. Toen ik eindelijk doorhad waar ik was, heb ik zelfs een paar japanse meisjes de weg gewezen!

Vooroordeel 2:
Het kan wel eens lastig worden met de Japanse tekens...en als je er niets van snapt, hoe kom je dan aan een bord fatsoenlijk eten (te meer ik ook geen tarwe produkten mag) Ik zit hier in een wijk vol amusementshallen en tepanyaki eettentjes. Naar binnenstaren om te kijken wat de mensen eten is lastig vanwege de lampions en vlaggetjes die aan de buitenkant van de ramen hangen. Menu's zijn in het japans dus kies je een restuarant uit dat een kaart met plaatjes heeft. Buiten wel te verstaan, want binnen hebben ze gewoon een menulijst in het japans. Schrok gelijk al toen ik naar binnenliep, want er begon een of andere vent keihard te gillen. Wat mij betreft riep hij heel hard 'we hebben een blanke in de tent' maar even later bleek hij iedere bezoeker zo te verwelkomen. Poging 1 bleek na wat handen en voetenwerk bier (dat was heel makkelijk: bieru) een kommetje witte rijst en een salade op te leveren. Poging 2: kijk wat je buren eten en bestellen. Die aten allerlei gegrilde spiesjes en de twee jongens naast me bleken een beetje engels te spreken, duslukte me het nu om : een spiesje kip, spiesje dat bestelt iedereen, spiesje garnaal en spiesje pompoen te bestellen. Tot mijn verrassing kwamen die dik gepanneerd terug!
Omkomen van de honger zal ik niet (volop supermakten en de mac zal ook wel te vinden zijn) maar hoe ga ik die fijne japanse quisine ontdekken?

Kortom wordt even wennen. Morgen heb ik gelijk een goede test. In Osaka staan een paar mooie gebouwen van de japanse architect Ando. Zoek en probeer die te vinden.

Documenta Kassel

2007-09-05T08:19:00.001-07:00

1x in de 5 jaar wordt de Documenta in Kassel gehouden. Naast grote pullen bier, meters bratwurst, kermis en(eindelijk) veel zon had de Documenta niet veel te bieden. Ik werd wel verliefd op het werk van Cosima von Bonin. voor de 'knuffel' octopus hen ik wel een plaatsje in de woonkamer (met mij erin wel te verstaan)

Sounds of the day:
Matt and Kim zijn waarschijnlijk 'the happiest people' alive (na mij dan ;) Die drumster Kim moet met een glimlach geboren zijn. Onlangs waren ze nog rotown. En hun vrolijkheid werkte aanstekelijk, wat wordt je hier vrolijk van.

Nara in GEM

2007-09-05T03:36:00.001-07:00

Het Gem in Den Haag heeft een prachtige tentoonstelling van de Japanse kunstenaar Nara. Meisjes met grote onschuldige ogen met sprookjesachtige fonkelingen, waarin je makkelijk verdrinkt. De meisjes kijken allemaal wel een beetje boos en grimmig. Ze hebben allemaal wat te verbergen, iets ondeugends.

Sounds of the day:
Lullatone maakt de ultieme soundtrack voor Hello Kitty. Minimalism is cute!