dag 46: Pusan, Korea. (on a foodtip)

Ik vertrok met noodweer uit Tokyo. Vanwege de hevige turbulentie moest zelfs het personeel van NothWest Airlines op hun plaats blijven zitten. Halverwege moet ons vliegtuig zijn neergestort, want ik word wakker in paradijs: Busan, Zuid Korea.

Op het vliegveld in Korea word ik opgewacht door mijn gastvrouw en inmiddels mijn beste vriendin Sunghee. Sunghee is perfect: ze is grappig, slim, spreekt beter engels dan ik, spreekt vloeiend koreaans (en dat is verdomd handig hier) maar bovenal vervult ze al mijn wensen: zo sjokken we dus van restaurant naar restuarant en blijven we stilstaan bij iedere straatventer.Ik had haar per email al gewaarschuwd dat ik voor een foodtrip zou komen. We beginnen gelijk al goed met een lunch op de Jagalchi vismarkt. Verser kan niet. Je wijst wat spartelende vissen aan en even later liggen ze als dunne plakjes sahimi (rauwe vis) voor je neus.
En dat is nog niet alles er volgen nog andere koreaanse specialiteten, zoals Oyster rice soup, duen jang chi gae, hanjeongsik en natuurlijk Bulgogi. Bij allegerechten krijg je ontelbare side dishes: vis, groenten, stew en allerlei kimchis. Eigenlijk te veel om op te noemen, maar ook te veel om op te eten.'s avonds barst ik uit mijn voegen. Voor straf moet ik van mezelf naar mijn hostel op de 29e(!) verdieping lopen.

Sunghee verbaast zich inmiddels over mijn eetlust en dat ik ook alles lust. "You are not typical western" zegt ze als ik met zichtbaar plezier de zoveelste kimchi naar binnenwerk. Ik vertel haar dan ook dat ik ik niet blank ben maar Whasian! Het is alsof ik in Korea ben thuis gekomen. Misschien hebben mijn ouders me destijd geadopteerd. Daarom heb ik als kind ook zo vaak in het ziekenhuis gelegen. Je transformeer ook niet makkelijk in een blanke jongen met blauwe ogen en blond haar.

De volgende dag wil Sunghee wel eens testen of mijn vermoedens kloppen en neemt ze me mee naar een Jjimjilbang. 'If you like this, you might be Korean", grapt ze. Jjimjilbang wordt in de Lonely Planet omschreven als 'the Korean art of doing nothing' En dat is het ook. Het gebouw bestaat uit een aantal kamers en is een soort mix van onze sauna en de traditionele koreaanse slaapkamer (vergelijkbaar met de japanse kamers met tatimi matten). De kamers hebben verschillende temperaturen (van ijskoud tot superwarm) en zo doe je een tijdje helemaal niets en lig je daar een beetje te relaxen in een supersize sportbroek en t-shirt. Ik vind het geweldig!!

Vond ik Thailand al een gewelkdig culinair land: kijk eens naar de volgende fotos. Sorry Thailand je staat nu tweede.

en dit zijn 'maar' de side dishes

De twee vissen spartelden 15 minuten geleden nog in het water.

Het gerecht heet Hoe en je spreekt het uit als Weeh of Feeh.

Dat hoor in elk geval Sunghee zeggen, maar ik spreek het niet goed uit.

Uiteindelijk maak je er een feestelijk pakket van.

Bulgogi!! maar dan nu in Korea.

Dus nog meer sidedishes

En Koreans like to wrap it up

Hanjeongsik of te wel Korean Dinner

en geloof me niet alles paste op deze foto.

In die grote pot dat lijkt op aardappelsoep zit een soort zoete

Koreaanse sake: super lekker!