DAG 43: I am sorry.

Om eerlijk te zijn valt Tokyo tegen. Het kon ook niet anders na zo'n geweldige start. Het zegt al genoeg dat ik bijna geen fotos genomen heb. Inmiddels heb ik wel een paar goede optredens gezien. Een prachtige multimedia installatie van Ryuchi Sakamoto (Life) en uiteindelijk toch een paar goede films op TIFF. Maar wat kan ik zeggen over Tokyo. Tokyo is geen stad, maar een grote shoppingmall. Soort Lijnbaan en Kalverstraat getransformeerd in een grote stad. Dat geeft me inmiddels wel de tijd om een paar dingen over Japan te schrijven. waar ik eerder geen tijd voor had. Natuurlijk zijn het allemaal vooroordelen en daarvoor nu al mijn verontschuldigingen. Het enige dat ik kan zeggen. Alles wat ze over nederlanders zeggen is ook waar!

1. Sumimasen (I am sorry)
Het enige japanse woord dat ik tot nu toe geleerd heb, is sumimasen, of te wel sorry. Het is de lijfkreet van iedere Japanner. Ze zeggen sorry op alles en dan ook werkelijk op alles. Mijn irritatiegrens werd bereikt in Nagasaki. Ik verbleef in een vrij oud en krakkemikkig guesthouse. Net als de guesthouse was de gastheer al ruim de 70 gepasseerd. Volgens de Lonely Planet sprak de behulpzame eigenaar engels. Dat kon hij ook, maar elke zin werd aangevuld met 'i am sorry'. 'Welkom, i am sorry'. 'Can You put you shoes of, i am sorry'. 'Would you like to take a shower, i am sorry'. 'I will show you your room, i am sorry'. De nogal schimmelige kamer stonk naar rook, dus ik wilde een raam open doen. In al mijn onhandigheid en vermoeidheid trok bijna het complete raam uit de gevel. Mijn gastheer stond te beven en het enige wat hij kon zeggen was: 'You are very strong man, i am sorry. This is very old house, i am sorry, you carefull, i am sorry'. Ik kreeg terplekke moordneigingen. Toen ik de volgende dag weer vertrok, riep hij me nog vrolijk na. Have a nice day, i am really sorry!

2. Irasshaimase
Naast Sumimasen het woord dat je hier het meeste hoort. Irasshaimase betekent welkom en je kunt werkelijk geen winkel binnenlopen zonder een tsunami van Irasshaimase over je heen te krijgen. Als iemand je binnen ziet komen, schreeuwt hij je welkom, en zonder omkijken en bang om iets te missen roept de rest van het personeel tot in de verste hoek van het magazijn ook Irasshaimase. Als de manager toevallig op het toilet zit, hoor je nog een dof irasshaimase. En laten we wel wezen in Japan is er werkelijk geen gebrek aan personeel. Voor iedere klant staan er gemiddeld 4 man personeel klaar.
In Kyoto zag ik een auto een tankstation binnenrijden. Het was of Schumacher een pitstop maakte. 4 mannen stonden binnen no time rond de auto. 1 man tankte, 1 man maakte de voorruit schoon en twee mannen stonden de wieldoppen te poetsen. Na 10.4 seconde reed schumacher al weer verder.
De warenhuizen in Japan zijn tevergelijken met de Bijenkorf, kleine producteilanden. Hier staan echter 6 tot 8 dames achter de toonbank. Als je naar binnenloopt krijg je een emmer Irasshaimase en plastiche glimlachen over je heen gestort.

Ik kwam een meisje tegen. Ik kreeg terplekke medelijden toen ze me vertelde dat ze op Namba station werkte, zo;n beetje de drukste en grootste winkelstraat in Osaka. Ze gaf toe dat aan het eind van de dag ze te moe was om nog iets te kunnen zeggen. Maar ja het is standaard Policy om welkom te zeggen, het is not done om niets te zeggen. In Matsuyama liep ik een 7-eleven binnen en 4 dames schreeuwden tegelijker tijd,in een high pitch voice, als een professioneel fins schreeuwkoor, Irassjhaimase. Ik moest gewoon een paar stappen terug doen vanwege de muur van geluid. Ik deed moeite om mijn lach in te houden, toen ik zag dat een van de meisjes zich ook omkeerde omdat ze in de lach schoot, kreeg ik het gevoel dat dit af gesproken werk was. Een soort protest tegen deze stomme regel. Een keihard 4 stemmig Mata Aimasho (standaard policy see you again) achtervolgde me naar buiten.

3. Vrouwen en hakken
Mocht 'marathon op hoge hakken' ooit een olympische sport worden dan zijn de japanse vrouwen zwaar favoriet. Volgens mij worden ze zo geboren. Ben Johnson op amphetamine zou op de 100meter eruit gelopen worden. In een klein dorpje zag ik een meisje van 13jaar een sprint trekken op naaldhakken om de trein te kunnen halen. Ze moest ruim 500meter sprinten om de trein in te halen. En ze haalde het. De europese dame naast me was verbijsterd en stamelde vol bewondering: dat was niet mogelijk, dat was niet mogelijk.
Bovenaangekomen bij een of andere stommme tempel, vond ik dat ik een prestatie geleverd had. Im 35graden celcius had ik toch even 300 treden naar boven gelopen. Ik stond nogal puffend, bezweet te genieten van het uitzicht over de stad. Naast me stond een japanse dame, gekleed alsof ze uitging naar de meest hippe tent in amsterdam: volledig opgemaakt, hippe jurk aan, Louis Viutton tas om haar arm en natuurlijk op naaldhakken, fotos te maken met haar mobiel. Toen ze klaar was met fotos nemen, draaide zich om en liep weer koel de berg af. What de fuck.
Toen ik ging raften, maakte ik me een beetje zorgen. Voor me liepen twee dames op stilettohakken op weg naar het raftcentrum. Ik werd een beetje angstig, die gaan echt zo raften en stappen zo die luchtboot in, dacht ik. Ik wist niet hoesnel ik mijn reddingsvest moest aantrekken.