Dag 11: those damn mountains

5 uur zegt mr Maiko, de eigenaar van het hotel waar ik verblijf, als ik vraag hoelang de trektocht door de bergen zal duren. Mijn oma, denk ik als ik de routekaart door het Hira-san gebergte aandachtig bestuurdeer, die doet er misschien 5 uur over. Ik lig met een beetje geluk over een paar uurtjes te drijven in Biwa-ko , het grootste meer van Japan.


Halverwege vertikken mijn kuiten nog verder mee te werken. Ze vinden het nu wel mooi geweest. Zoals ik al eerder schreef zijn het niet echt bergen, maar eerder groene, rotsige puisten die stijl uit het landschap verrijzen. Ik begin op een hoogte van ongeveer 100m en moet klimmen naar 1000m. Al snel heb ik geen droge vezel meer om het lijf, het zweet guts als een waterval van mijn lichaam. Deze beklimming heeft meer weg van 100x de trap oplopen van de Nationale Nederlanden, alleen dan nog iets stijler. Ik grijp me vast aan takken, wortels en klauter zo naar boven. Mijn kuiten zijn het meer dan zat en protesteren hevig.

Ik denk halverwege te zijn, op de top van mnt Bigage. Een japans stel dat dezelfde hike maakt, helpt me gewapend met kompas en een gedetailleerde kaart al snel uit die droom. Ze wijzen naar een ver gelegen heuvel, waarvan de top door mistflarden wordt ontnomen. Ik lieg mijn kuiten voor dat er aan het eind een massage door twee japansde chickies op hen ligt te wachten. 45 minuten lopen schreeuwt de japanner me nog na.


Ach wat de kuiten moeten verdragen, wordt ruimschoots goed gemaakt door wat het oog krijgt te zien. Het uitzicht is schitterend, ik zie watervallen, slangen - shit ik haat slangen zelfs als ze veilig achter het glas in de dierentuin zitten. De afdaling is een regelrechtige Indiana jones nachtmerrie, ik loop door een oerwoud van spinnenwebben.

4 uur na mijn start ben ik weer terug in het hotel. De stel die de hut beheren schieten in de lach als ze me zien binnenkomen. Ik ben doorweekt van het zweet, zit onder het zand en spinnenwebben. Ze zijn wel zo aardig om gelijk mijn kleren te wassen! Morgen spierpijn.






dit is dus de wandelroute




niet zo;n flaterende foto van mezelf ;)