DAG 16: Kroegentocht in Kyoto

Zodra Dave de deur van de bar opent breekt er een hels geblaf los. We zijn in de 'dogbar' en zoals de naam al misschien deed vermoeden is er geen mens binnen, maar wel een troep blaffende honden. Mmm misschien moeten we de bar 'bottom up' maar ook links laten liggen. Gaybar vermoed Dave.

Ik ben op kroegentocht met Dave en Dude, twee gasten die ik eerder in een ander hostel ontmoet heb. Door een bizar toeval ontmoeten we elkaar ruim een week later weer in de straten van Kyoto. We zijn op zoek naar een fatsoenlijke kroeg .

Een kroeg vinden hier in Kyoto is een probleem. Kroegen genoeg, maar ze liggen verstopt achter dikke gesloten deuren in smalle flatgebouwen: en Pierre wat zit er achter deur nummer 1. zo gaan we alle etages af van een paar flatgebouwen. Meestal ligt de eigenaar te pitten op de bar of zit er een handvol zakenlui dronken te worden. Not a cool place to be.
We eindigen uiteindelijk in de "voodoo noise bar". De naam alleen al lokt ons. Naast de eigenaar zit er alleen een stelletje in de kroeg. Waarschijnlijk vrienden van de eigenaar. De kerel een shirt draagt van Jon spencer blues explosion en zijn vriendin blijkt later is een ster in tafelvoetbal te zijn.

We drinken net ons tweede biertje leeg en staan op het punt om af te taaien als er 4 gasten met twee enorme platenkoffers binnenlopen. Nu nog een feestje? Meewarig schudt de eigenaar zijn hoofd als we vragen of er op dit tijdstip uberhaupt nog mensen gaan komen.

Even later staat er een gast vette beats te draaien en staat zijn maat, een vrij een lijzige gast, alle platen van AFX Twin tot Photek al scratchend aan elkaar te plakken. Jezus wat zijn die gasten goed! Even later verschijnt er nog een mc, die van te voren al wat moed heeft ingedronken. Hij is behoorlijk al ver heen. Een andere gast is zijn live set met twee gameboys en twee chaospads aan het voorbereiden. Behalve twee vriendinnen van de crew en twee verloren toeristen komt er verder niemand. Wij joelen, juichen die gasten toe, dansen wat of spelen tafelvoetbal met de eigenaar. Ik probeer wat met die gasten te praten, maar engels is hun vreemd. Even later krijg ik wel een propje, de achterkant van een kauwgumverpakking, in mijn handen gedruk met de myspace van die gameboy gast.

Het feest wordt even later compleet als er nog een vriend met een djembe komt opdagen.
Om drie uur houdt het al weer op. Op straat nemen we afscheid van onze nieuwe vrienden. Het was een bizarre avond!

voor iedereen die het wil checken: www.myspace.com/256w